|
مختصــــر
معرفی عزیزه عنا یت
عزیزه
عنایت در سال1328 هجری شمسی در ولسوالی اندخوی ولایت
فاریاب پا به عرصه وجود
گذاشته
است . زما نیکه پدرش محمد کریم نسبت
وظیفه ء افســـری در کابل متـــــوطن میـــــگردد
موصوفه نیز در آنجا بزرگ شده و تحصیلاتش را در کابل به پایان میرساند .
بعداً
وظیفه ء ماموریت را در اداره دولتی آغاز ومــد
ت 25 سا ل مصدر خد مــــت می گردد. که 10
سال
اخیر ماموریتش را بحیث مدیر عمومی ســــوانح دروزارت آب و برق آنـــزمان
اجرای وظیفــه
مینما
یـــــد.
وی در
سال1354 با دیدن یک خواب روحــــا نی ذوق
شعری را در خود احساس و به ســــــــرود ن
شعر
میپردازد . که از آنزمان اشعارش در داخـــل
کشور در روزنا مه های انیس,پامــیر,بیــــــــــدا
ر
مزارشریف,
فاریاب, آرمان ملی,جریده ء ملی نگاه,مجلهء ژونـــدون,مجــلهءآواز ,میرمن و در
خــارج
از
کشور در روزنامه های تاجکستان , مجلهء معتبر بخارا در ایران , وحدت ملی و گد واله
درمــسکو
مجلهء
پژواک, بانوان ایرانیان , پنجره, راه نو در هالند و پرستو هادر دنمارک بنشر رسیده
اســـت.
اشعار
عزیزه عنایت به سبک خراسانی در قا لب عروض
در بحر های هــزج و متــقارب به شکـــــل
غزل,
مثنوی ,مخمس , قطعه, حمد و ثنا سروده شده است . و همچنان در سالها ی اخــــیر مـــقا لات و
و
اشعار و ی در سا یت های آریائی , مشعـــل
, جنبش ملی اسلامی , جـام غورو پرستو ها نیـــــــــــز
منتشر
میگــــــــــردد. و در سبک جدید( شعر سپید ) نیز سروده های دارد .
در
سال 2003 میلادی مجموعهء اشعارش بنام ( سیر زندگی ) از چاپ برآمـده و بـــد
ستــــرس
علاقه
مندانش قـــــرار گرفته است .
وی از سال 1364 – الی 1371 هجری شمسی
نزد استاد بزرگـوار عبدالحــمید اسیر مشهــــور
به ( قندی آغا) بیدل شناس معروف
کشور افتخار درس بیدل شناسی ,علم عروض
ولازمهء پنج گــانهء
شعر را کسب نموده است .
موصوفه در سال 1372 هجری شمسی نظربه شرایط نا مساعد کشــورش
وطن را تر ک و پناهند هء کشور
هالند میگردد که تاکنون در همان کشور بسر
میبرد.
وی دارای دوپسرو دو دختر میبا شد .
آثار که آماده چاپ دارد :
مجموعهء اشعار
مجموعهء داستان
مجموعهء مقالات
و این هم نمونه ء کلا مش
** جلــــــوه هـــای زندگی **
جلـــوه های زند گــی را رنگ ,
رنگ دیگــر است
گه چون گل میـــنوازد گه نا
خـــن خنجــــــر اســت
در هوای مرغ د ل نـــــتوان
پــرو با لــــی گشــــود
ورنه این بسمل بدا ن حالست که
شورش درسراست
نغمه ء پــرســـوز و ساز زند گی
تــار غـــم اســــت
تار هــای عیــش و مستی را
نـــوای کمتـــــر اســت
ســــا قــــیا جامی بـــــده از
بـــاده ء صـــا حبـــدالان
کان می اهـــل نظر همچون شـــــراب کو ثـــر است
پیشه ء ایـــــام در کـــــا ر
دل و بـــــا اهــــل عشــــق
بــــــازی طفلانه و رنـــگ
جـــدا ئی در بـــــر اســت
در کشا کش هـــــــای دهــــر
پر زاندوه و فســــــون
دایـــــما مارا چــو دری دانـــهء چشــــم تـــر اســــت
در هـــوای عشـــق جـــا نان سو
ختیـــم ما خو یشــــتن
خرمن جـــــان را نگــــر
کآخـــر چسان خا کستر است
تا به دامن اشـــک غم دارم (عزیزه) چـــــون گهـــــــر
از فروغـــش شــام تارم چــون
شبــــی پر اختــر اســت
** تنـــد باد حـــوادث **
امشب که دلم را هــــوای دیــــگر است
در سینه چنان است که شورش بسراست
در گوشه ء ویــرانه ء متــروک
تنــــم
دایم هوسش سوی کسی بال و پر است
از خم خم, صــیاد و کمین گــــاه
فریـــــب
از حلقه و دام و خطــــرش بی
خبـر اسـت
پر خار بـــود دامن رنگین
زمــــــــان
بـا قا فلــهء عمر هزاران خطر
اســت
صـــــد فتنه زآغــــوش فلک سر بکــــشد
تند باد حــــواث همه جا در گذر
اســـــــت
در با دیهء دهــر مــــران تو سن
ظلــم
تا داور حق باز رس و داد گـــر است
بر خــیز (عزیزه ) رهی مقصــــود
گشا ی
کا مــروز دیگر فرصت و فردا
دیگـراسـت
** قــا فلـــه ء اشک **
دیشب به هوای رخت ای یار
گریستــــــــــم
چون شمع گـــدازیـــدم و تکرار
گریستــــــم
بــــراوج فلک نـــا له ء مـــن
غلغله افگنـــد
فارغ نشد این دل که دوصد بـــار
گریستــــم
دیشب که تو چون مه بنظــــر آمده
بـــــودی
تـــا صبحــدم از اول شـــب زار
گریستــــــم
از دیــــده ربــــوده است تمنای
تـــو خوا بــم
از بسکه زدوری
تــــو بــــسیار گریستـــم
گفتم که فـــلک یـــار من از
من مـــر با یـــد
از وهم چــنین وسوسه خـــو
نبــــار گریستـم
از اشکم ( عزیزه ) بــــــرهش قا
فله بستــــم
بنشسته بـــراهش پــی
دیـــــــدار گـــریستـــم
از عزیزه عنایت
** کودک مهـــا جـــر افغان **
الا ای کــودک مـعصــــوم
افــغان
مهاجر گشته ئی در ملک ایـــران
ترا از مــرز بیـرون می فرستنــ د
در این ایــام سرمای زمستــــــا
ن
بدون جا مــه ء گرم و مســـا
عـــد
بلرزی از خنک چون بید, لرزا ن
زدند آتش بـــه بـا غ و آشیا
نـــــت
که گلهای امیدت شد پریشــــــــا
ن
شـــدی آواره و دو ر از دیــــار
ت
کشید ی هر نفـــس رنج فـــرا وا
ن
فســــرده چهــره ء گلگو نه ء
تــــو
هــوای سرد و خفتن ها ی بی نـا ن
دلم پـــــر خون شده از حا ل
زارت
که هستی پا بر هنــه در زمســا ن
پدر از تـــو گرفتند مادرت کـــــو ؟
که میبینی به هر سو زار و حیرا ن
زرنج تــــو کـــنون رنجــــور گشتم
بگر یم از برایـت دل پریشـــــــا ن
زآهت بــنگرد
ظا لم ســــــزا یــش
دهـــد روزی برایـش چرخ دورا ن
(عزیزه) کــی بــو د, تـا
اهـــــل مهیــن
رها یا بنــد
از این غم های ســـــوزان
15/1/2008
شهر تیلبــرخ ها لند
گرد ملال
غبار تیره اندوه گرفته قلبم را
تاشود دانه های بارانی
درآسمان چشمانم
تا بخواند غم درونیئ من
تابشوید رخم زگرد ملال
تاکند قصه های مخفی من
آشکارا به عیب جوی زمان
وانگه سنگ زمانه بر سرمن
چو فرو ریزد همچو بارانی
که تویی پر گناه ترین زمان
زانکه عشق است جرم
و عصیا نت
لب به لب می دود فسانه ء تو
همه جا قصه های عاشقانه ء تو
گفتم ای خورده گیر باب حسد
تو مگر نیستی درین پهنا ؟
جای قلبت نهاده سنگی را
در ازل آفریده گار مگر
نشگفتست در برابرعشق انسان
رهی تو نیست راهی پاک دلان
عشق است عشق: بخششی یزدان
< | 
تأملي بر جهان بيني مولانا جلالدين محمد بلخي
