... مطالب ویژه
فهرست عناوين
به نشريه پرستو ها
اشتراک نمائيد *** نشريه
پرستوها هر دو ماه يک
بار انتشار
مي يابد
پژوهشگر اسدالله
حیبب
رویداد های مهمی جهان
د ستگیر« نا
یل » مختصر بیو گرا فی : د ر سا ل 1326 خور شیدی د ر ولسوا لی نهرین ولا
یت بغلا ن بد نیا ا مده است. تحصیلا ت ا بتدا یی وثا نوی را د ر نهرین و بغلا ن
وعا لی . ا ز سا ل 1345 به بعد به سرود ن شعر د ر قا لب ها ی گو نا گون ا غا ز کر
دند . بعد ها به دا ستا ن نو یسی وطنز روی آ ور دند ودو عنوا ن کتا بهايش در دا
ستا ن ها ی کو تاه وطنز ا ز طرف ا نجمن نو یسنده گا ن ا فغا نستا ن ، به چا پ رسید
ند. چند سا لی ا موز گا ر د ر مکا تب مختلف کشور بو دند وپس ا ز تحولا ت 1357 ، به
کا ر های ا دا ری وژور نا لیستی پر دا ختند. مد تی کا ر شنا س ومد یر تحر یرا ت د
ر ادا ره ا مور شورا ی وزیرا ن بود ند . بحيث رییس معا رف د ر تخا ر ومعا ون ریا
ست عمو می پر ور شگاه وطن نیز ايفای وظيفه کرده اند . ا ز سا ل 1998 به بعد د ر
کشور ها لند پنا هنده می با شند . گزیده ا ز ا شعا رش تو سط ( د محمود طرزی نشرا
تی مو سسه ) که د ر د نما رک ا ست ، به چا پ رسید. مجمو عه ء دا ستانهای د یگر ش د
ر پا کستا ن زیر عنوا ن : ( عشق د ر غر بت ) به تا زه گی به چا پ رسیده ا ست . دو
کتا ب د یگر نیز زیر چا پ دا رند . د ر هالند مصرو ف چا پ ونشر مجله فر هنگی «
نوروز » وماهنامه « راه نو» نیز میبا شند
. د و سا ل ا ز خا مو شی چرا
غ عمر ا ستا د جا وید گذ شت !! ا فسوس که فا ضل زما ن ر
فت
« جا وید» ، به ملک جا و د ا ن ر فت ! ا ســــــتا ره ای نه که ،
ا فتا بی
ا ز ملک سخن ، مگو که جــا ن ر فت د ا نا و سخنو ر
تــــــــــــوا نا
لیک ا ز
بر ما ، چه نا توا ن رفــــت رفــتن به فنا حق ا
ست ،
لیکن
ا نـکس که نمی گــــذ شت ، ا ن ر فــت ا هل هنر و ا د ب ،
سیه پو
ش
کـــه: عیسی نفسی به ا سمـا ن ر فت د ر ملک غر یب غر
بتستـــا
ن
نـــا د یده و طن ، ا ز ین جهـا ن ر فت د ر عقل ، که پیر د یگرا
ن
بود
با مـــرگ و لیکن ا و ، جـــوا ن ر فت ا ستا د، که مرد
مهربا ن
بود
ا مـــــروز د ر یغ ، مهـــر با ن ر فت د ر عر ش سخن
زبعد سعـد
ی
ا و بــــــود کســـی که می توا ن ر فت « جا وید» د ر ا ین خرا ب ا با
د
چنـــــد روزه کـــه بود مهما ن ، ر فت د ر ملک ا د ب ا
گر بخوا هی
،
بی رهبـــر ی ا ش نمـــی توا ن رفت زنده ا ست کنو ن به ملک
معنی
تـــا
هستی ا و ا ز ا ین جهـــا ن ر فت گفتند: کی هست ؟ فا
ضل د
هر
نـــا م بسی ا ز سخــــــن ورا ن ر فت هر کس به تعلقی
سخـــن
گفت
بسیا ر سخــــن د ر ا ین مـــیا ن ر فت ا نصا ف زما نه ،
گفــــــت ا خر
« جـــا وید» یکی و نکته د ا ن ر فــت ! ما ییم و ســــر گر فته د
ر پیش جا یی برو یم که د یگرا ن
ر فت نمونه ها یی ا ز دفتر چه شعر ( بیرق های سرخ وسبز ) : من چه گویم ا ز وطن، ودختر ها نخوا
نند ، از درد د ل
سوره ء فصل جوا نی را ا ز رنج میهن تا
ندا نند ، قصه ء راز نها نی را ا ز ملت د ر خون نشسته خانه ها، ا ز مهر
وعشق ودو ستی خا لی ا ز صدای در گلو خا موش تار ها، ا ز سا ز وا
ز شور ونوا خا موش ا ه ا زین جنگ جها نسوز ! روح ها، ا فسرده
ومسکوت همچون سنگ خشک وتر، میسوزد ا مروز گور ها، ا ز مرده های بی کفن ،
غمگین د ر خیا با ن،
زبا ن ا ز گفتن نا م حقیقت ، گنگ کوچه
ها، پسکوچه ها
وچشم، ا ز دید ن را ز حقیقت ، کور ! نعش های مرده می بینیم ! من نمی دا نم کجا
خوا نم سرود خود؟ مرده های بی کفن، چسا ن کو
یم د رود خود بی نا م وبی صا حب ! به مرگ
کشتگا ن بی گنا ه ا مروز ..................................... به روح عا شقا ن بی
پنا ه ا مروز! تپه ها رنگین ، زبیرقهای سرخ وسبز! د ل بشنفتنی سنگ ا ست د ره ها پر خون
فضای گفتنی ، تنگ ا ست شهر ها د ر سوگ وپا ی ا رزو هم لنگ ، کوهها
، پر ا ز صدا ی ومن، ا ز
بیکسی د لتنگ ! قصه ء مرگ شهیدا ن ا ست
...............................( جنوری 1998 ) .................................... ندا ا مد ! صدا ی زن شود ا ند ر گلو خا موش .......................................................................................................................... به غر بت
ا ز وطن به غر بت ا ز وطنم ، یا ر
جستجو دا رم چو طفل غمزده ، صد غصه د ر
گلو دا رم د ر ا ین بها ر زر ا فشا ن
که جا م باده روا ست نه من نگا ر و نه بر دو ش
خود، سبو دا رم ا ز ا ن به وقت جوا نی شد
م خمیده میا ن ، که بخت پیر و نگا ر بها نه جو دا ر م ! من آن پرنده ء با غم که ا
شیا نم سو خت خو شم که با غم خود، شوق
گفتگو دا ر م همینکه سوخت مرا عشق تو به
دا غ وصا ل د گر به زنده گی خود ، چه
ا ر زو دا ر م ! به شهر ما چقد ر نر خ بوسه
ا ر زا ن ا ست ! خدا ی من ! چکنم ؟ یا ر
تند خو دا ر م د ر ا ین جهان که نکر د م
د می عبا دت حق به پیش مر د م عقبی ، چه ا
برو دا رم ؟ مرا هم ا ز نظرش ، روز گا
ر پیر، فگند چرا که طبع جوا ن، عا د ت
نکو دا ر م سفید چشمی من، روز من سیه
کر ده که پیر گشته ا م و شوق ما هرو دا ر م ! ________________ ( حمل 1369 ) نا م ا د م من نشسته د ر پس د یوا ر ، د یوا ر ا یا م فرا موشی ! من شکسته قا مت بید ا د ، با فریا د خا
مو سی من به دا غ ا ن کبوتر ، سا ل ها بی ا شیا ن ما ند
م من به یا د ا شنا ها ، ا
نتظا ر ا نتظا ر ا فتا بم ! سر زمینم د ر تبا هی ، د ر
سیا هی می شود نا بود من غلا م ا فتا بم ، ا ی تبا هی ، ا ی سیا هی ، بعد ا ز ا ین پد رود ! خانه را ا تش زد ند سرو را قا مت برد ند تا ک را ا ز ریشه بر کند
ند ! تا ننوشم با د ه ء خوشرنگ
ا ز ا نگور بی کفن اوا ره گر د م تا
به پا ی گور ! گر خدا خواهد که من، یک ا د م خو شبخت با شم ! گر خدا خواهد که ما ، لا یق ا ین زنده گی با شیم
می توا ن بر ما نها د ی ،
نا م ا د م را ! _______________( ها لند دسمبر 2003 ) دو بیتی ها ی وطن ! کجا یی ا ی وطن ، ا فسا نه ا ت کو؟ هرا ت و قند ها ر غزنه ا ت
کو ؟ به سوگ مر د م کا بل نشستی که می سوزی و ا تشخا نه ا ت کو ............................................. وطن ا مروز، ا زا د ی ندا رد به جز غم ، قصه ء شا دی ندا
رد چنا ن ویرا نگری کرد ه ست د
شمن ، که د یگر روی ا با د ی ندا ر د ............................................... و طندا را ن ! وطندا ری نما
نده رفیقا ن را سر یا ری نما ند ه د ر ا ین ملک ستم ا با د ، ا
مروز به ا ز مر د م ا زا ری نما
ند ه ................................................ ا لا ا ی میهن بیچا ره ء من
! تو یی همچون د ل صد پا ره ء
من نما نده رحم و د لسوزی به عا
لم که بیند مر د م ا وا ره ء من ................................................. به کا بل جا ن چطور جنگ ا ست
خدا جا ن وطن ا ز خون ما ، رنگ ا ست
خدا جا ن مرا با کشور عشق ا شنا کن که ا ین د نیا به من ، تنگ ا ست خدا جا ن ! _____________( کا بل _ 1373 ) |
|||
