بر گــردان: فـــريبا آتش صــادق

                                             بازي با زندگي کودکان افغان

اخيراً کتابي با عنوان « آخرين ايستگاه در کابل » از سوي دو سرباز آلماني Achim Wohlgethan و Dirk Schulze که بخشي از نيروهاي ايساف در افغانستان اند، به نشر رسيده است. اين مجموعه خاطرات بيانگر ستمهايي است که در افغانستان در برابر کودکان و در کليت در برابر انسانيت صورت ميگيرد.

آخيم اولگتين در سال 2002 در نقش افسر کمک کننده به افغانستان فرستاده شد. او را انواع جورها در برابر کودکان و مردم بيگناه افغانستان آنقدر رنج داد که با همکاري دوستش تصميم به نوشتن کتابي در 300 صفحه گرفت.

نامبرده در قسمتي از خاطراتش مينويسد: "من از خود متنفرم و هر جا که پا ميگذارم احساس ميکنم مايني منفجر ميگردد و اجساد کودکان بيگناه و پاک افغان به هوا پرتاپ ميشوند»

او مي افزايد: « به چشمان خودم ديدم که يکي از سربازان آلماني دخترکي را با سنگ ميزد. دخترک از هراس و يا از درد زياد سنگها به سوي آن سرباز ميدويد، ولي سرباز هراس داشت که مبادا اين طفل از جمله سر سپرده گان انتحاري طالبان باشد.» و ادامه ميدهد: « من با تماشاي آن همه مظالم خود را خاين و سوخته در کوره شرمساري احساس ميکنم. زيرا تفنگداران ايساف به خاطر دفاع از جان خود به روي کودکان افغان آتش ميگشايند. »

در برگ ديگري از کتاب آخيم اولگتين چنين به ياد مي آورد: « به چشمان خودم ديدم که نيروهاي ايساف به زمينهاي مشکوک سيب مي افگندند و آنگاه منتظر ميماندند تا کودکان به سوي آن بدوند. هر گاه زمين زير پاي شان منفجر نميگرديد، آنها از نبود ماين در آن منطقه مطمين ميشدند.

Achim Wohlgethan و Dirk Schulze ميخواهند با نوشتن چشمديدها، به ويژه در عرصه زير پا کردن حقوق و زندگي کودکان افغانستان، دولت آلمان را به دادگاه بکشند.

نويسندگان کتاب در مقابل بيتفاوتي هاي دولت شان عاصي اند و عميقاً احساس گناه ميکنند. آنها از همه کساني که شاهد جور و ستم از سوي نيروهاي ايساف در افغانستان ميباشند، خواسته اند تا جشمديد هاي شان را به سايت زيرين بفرستند:

www.endstation-kabul