... مطالب ویژه
فهرست عناوين
به نشريه پرستو ها
اشتراک نمائيد *** نشريه
پرستوها هر دو ماه يک
بار انتشار
مي يابد
پژوهشگر اسدالله
حیبب
رویداد های مهمی جهان
يازدهم سپتامبر چند دقيقه به آغازدرس مکتب مانده بود . دردهليزهايی که روشنی کافی
نداشتند ، دختران وپسران جوان ، با خنده وشوخی وصدای بلند بوتهای شان ، هرطرف می
دويدند ، وکلمه ها وجمله های شوخی آميزجرمنی رابه سوی هم می پاشيدند .
دفترمدير مکتب را مطابق نشانيی که پسرما گفته بود ، يافتيم . خانمی که گويا کارهای
دفتررا می کرد بانام خانوادۀ ما آشنابود گفت : هان ، خانوادۀ محمدی ! درآن اتاق رو به رومنتظر باشيد . دراتاقی که يک ميز وچند چوکی گذاشته بود ، من ، خانمم و جوانی که
برای ترجمانی برده بوديم ، باهيجان نشستيم . اول به سرووضع خود کمی رسيديم . _نکتايی ام کج نيست ؟ خانم گفت : _ نی ، درست است . مويت را
کمی دست بزن . واوهم که لبسیرين خودرا تازه می کرد ، شکوه آميزگفت : _ مگرقرارملاقات بامدير ساعت
هشت صبح نبود ؟ _ شايد مشکلی پيش آمده است .
آنان دومسأله را پيش می کشند . يکی که درچندماه اخير نمره های پسرما پايين رفته
است . دوم که به درس هم ، اکثر ناوقت می رسد و شايد حرف هايی هم خانم مولر گفته
باشد ، ازهمان سخنانی که به تو هم گفته بگذارتنها من صحبت کنم
و ترجمان ترجمانی کند . _ هان ، اگر هردوی ما گپ
بزنیم ، نشود ازبد بدتر شود . دقيقه ها به کندی می گذشتند. ازوقت قرارملاقات ما با مديرمکتب ، نيم ساعت
گذشت . مردی کمی فربه با چينی برابرو داخل شد . احوال پرسی سردی کرد . وگفت : «
بياييد ، به دفترمن برويم .» معلوم شد ، آقا ، مديرمکتب بوده است . دردفترش چند دقيقه دوسيه يی را ورق زد و نوشته هايی را خواند . و گفت : «
پسرشما نمی تواند ازصنف هشتم کامياب شود و بايد مکتب را رهاکند . » و غمغم کردکه
هرچند شايد برای شما بی تفاوت است . چرا برای ما بی تفاوت باشد ؟ من ومادرش ، هردوی ما فاکولته را تمام کرديم
. درکابل معلم بوديم . خانوادۀ مادربين خويشاوندان، به علم دوستی مشهوراست . پسرم
هميش آرزو داشته که بهترين شاگرد صنف باشد . مگر چه شد که ازچند ماه به اين
سو سقوط کرد . هرروز از نگران صنف شکايت تازه داشت . نمرۀ مرا کم می دهد . جواب
درست مرا غلط است می گويد . دست بالا می کنم که درس را بگويم ، گويا مرا نمی بيند
. غيراز من ، ازديگران می پرسد . اگر چند ثانيه ديرتربيايم اجازۀ داخل شدن به صنف
نمی دهد حتا جواب سلام مرا نمی دهد . می گويم خانم مولر ، خانم مولر صبح به خير .
يا چنان می نمايد که نشنيده است . يا می گويد درست را بخوان ، خودرا اصلاح کن .
ماسه تن استيم يک ايرانی ، يک ترک ومن . هرسه مارا دوست ندارد ، مگر مرا زيادتر
از آن دو . به نام خانوادۀ ما دردوام اين چند ماه سه نامه ازهمان خانم مولررسيد ،
که والدين ميلاد محمدی درفلان روز برای صحبت دربارۀ مشکل پسرشان به
مکتب بيايند يک بار من رفتم . اول ، معلم باوصف آن که مضمون انگليسی درس می داد ، نمی
خواست بامن انگليسی گپ بزند . و بعد که مشکل را گفت ، معلوم شد ، درروزی که به
کدام موزيم می رفته اند ، پسرمن چند دقيقه ديرتر حاضرشده است . اما پسرم می گفت که
چند صنفی ديگرما هم ديرترازمن رسيدند . به خانواده های آنان چرا نامه فرستاده نشده
است ؟ معلم می گفت : « اين مسأله به من مربوط است . » می خواستم موضوع را به
مديريت مکتب برسانم ، مگر بعض گفتند که با معلم زورآزمايی نمی شود .
اواگربخواهد به هردليل می تواند پسرتان را ناکام بکشد دونامۀ ديگر هم
فرستاده بود ، که بياييد پسرتان مشکل دارد . مادرش رفت . چون زبان آلمانیش خوب
نبود ، به هيچ نتيجه يی نرسيدند . همين قدر فهميده بود که معلم دربارۀ شخصيت
پسرما تصور نادرست دارد مديرمکتب به سوی ما باخشم و تحقير می ديد و من هم از خشم وکينه يی که از
چندين ماه به اين سودردرونم آتش افروخته بود ، نزديک به انفجار رسيده بودم گفتم : _ يگانۀ آرزوی ما اين است که
پسرما شاگرد خوب مکتب باشد وآرزوی خودش هم همين است . تاچند ماه پيش نمره هايش هم
بدنبود . وباشوق به مکتب می آمد ، مگرحالا ازمکتب گريزان شده است . هرروز حتا کم
اشتهاتر می گردد . لاغرترمی شود مديرمکتب سخنم راقطع کرد : _ شما خوب انگليسی گپ می
زنيد . به کمک اين جوان که به نام ترجمان آورده ايد ، شايد ضرورت
نيفتد . ترجمان را مرخص کرديم . مديرهمچنان که چين برابروداشت ، بالحن
محرمانه يی گفت يک بارپسرشما درصحن مکتب بيهوش شده است . معلم گمان می کند که شايد پای
اعتياد درميان باشد . گفتم : _ او دريک تيم باسکتبال بازی
می کند . بهترين بازی کن تيم است . چطورممکن است معتاد باشد ؟ _ کی ، پسرشما ؟ _ بلی ، ضعف که کرده ، گرسنه
به مکتب رفته بوده . مضمون سپورت هم داشته اند . او کمبود گلوکوزخون دارد .
درگرسنگی فشار خونش پايين می افتد . همان روز پول هم درنزدش نبوده مديرشانه هايش را بالاکرد . ودراين اثنا خانم مولرهم آمد و باخندۀ
پيروزمندانه باما احوال پرسی کرد و نشست و بی درنگ پرسيد : _ خوب به چه نتيجه رسيديد ؟
به نظرمن وديگرمعلمين ، پسرشما به صنف نهم رفته نمی تواند . بايد اين مکتب را ترک
بگويد . می تواند به کدام مکتب ديگر شامل شود دردلم گفتم که خوب بود اگراين خانم نمی آمد . سخنش مانند هميش ناراحت
کننده است . خانمم باهمان آلمانی شکسته گفت : _ شما دربارۀ پسرما مانند
هميش نظرمنفی وقضاوت منفی داريد . آخرمعلم مانند مادراست. _ من نمی خواهم که مادر پسری
مانند پسر شما باشم . چنان فهميدم که مديراشاره يی کرد ، که خانم مولربی يک حرف ديگر ، برخاست
وبه گوش مديرچيزی گفت ورفت. خانمم گفت : خانم مولر يگانه کسيست که پسرمارا ازمکتب بيزار ساخته است .
اودرباره اش قضاوت نادرست دارد . مديرمکتب دوسيه را ورق می زد . گفت : _ کهن سال ترين معلم ماست .
نزد همه محترم است . مدير گفت يک پرسش ديگرکه هم به مکتب ارتباط دارد وهم ندارد . _ نظرشما دربارۀ القاعده
چيست ؟ _ من القاعده را همينجا
شناختم ، پس ازيازدۀ سپتامبرسال 2001. ازتلويزيونها شنيدم ، بعض چيزها دربارۀ آن
خواندم . _ ازحادثۀ ترورستی يازدۀ
سپتامبريادآورديد . به نظرشما چگونه يک حادثه بود ؟ _ من استفاده ازدين را برای
هيچ مقصد سياسی نمی پذيرم . وازکشتن آدم به هردلیلی که باشد نفرت دارم ، حتايک
مجرم ... .هيچ نوع آدم کشی را جايز نمی شمارم . بيش از سه هزار کشته ، وحشتناک است
دروازه تک تک شد . مدير با صدای آمرانه : _ بفرماييد ، داخل شويد . پسرمن با دو جوان ديگر داخل شدند و گفتند مارا معلم صاحب ، خانم مولر نزد
شما فرستاد . _ خانم مولرکدام تان را
فرستاد ؟ پسرمن گفت : _ مرا _ پس شما دو ، بيرون شويد . يکی شان به شوخی گفت : _ ما هرجا باهم می باشيم . _ هرجا ، به جز دفتر مدير
مکتب . توميلاد بنشين . _ گوش کن ، پدرت می گويد که
حادثۀ يازدۀ سپتامبر، که تروريستها سازمان دادند وبيش ازسه هزار امريکايی را به
کام مرگ فرستاد ، يک عمل وحشيانه بود . تو چه می گويی ؟ هيچ نمی دانم ، پسرمن که دراين باره چيزی برايش نگفته ايم ، چه جواب
خواهد داد . پسرم حيران به سوی من ، مادرش ، ومدير می بيند و خاموش می ماند . _ نظرت را واضح بگو ، نترس . _ چی وقت ؟ _ يازده سپتامبرسال 2001 ،
شما پارسال ، آن روز را باروشن کردن شمع و خنده ها وکف زدنها . جشن گرفتيد . _من هيچ نمی دانم ، دربارۀ
چه گپ می زنيد . ما هيچ چيزی را جشن نگرفته ايم . بپرسيد ازآن دو دوستم . من
دروغ نمی گويم . من دروغ نمی گويم من ومادرش هم ازاوکمتر سراسيمه نشده ايم . مدير، آن دو پسر ديگر را به داخل می خواهد . _ شما درروز يازدهم سپتامبر
پارسال ، دريکی از اتاقهای درسی ، باشمع روشن کردن و با خنده ها و کف زدنها آن روز
را گويا تجليل نکرديد ؟ يکی ازآن دوبه زبان
آلمانی ، که برای من هم قابل فهم است ، می گويد : _ بلی ، درست است . ماجشن
گرفتيم ، بايک پارچه کيک ويک شمع از کانتين مکتب چرا که ميلاد گفت امسال خانوادۀ
من محفل نمی گيرند من زود کلمه های انگليسی ام را درذهنم تنظيم کردم و با خشم وباصراحت گفتم
که ما هيچ وقت يازدهم سپتامبررا جشن نگرفته ايم . اين تهمت است . اين توطئه ييست
ضدخانوادۀ ما. ما روزیرا که درآن بیش ازسه هزار تن کشته شده اند جشن می گیریم ؟ مدير برای آن که مرا آرام سازد ، گفت : _ می دانم ، می دانم ، کسانی
هستند که بالای نوجونان همين سن وسال کارمی کنند . ايشان را مغزشويی می کنند و به
بم گذاريها و اعمال تروريستی می کشانند واينها دهها تن ديگر را منحرف می سازند .
مگرآن پسرک رها کن نبود . اين بار اوهم به انگليسی گفت _ چرا ؟ ماچند
بار درخانۀ خودشما تجليل کرديم .شماچراانکارمی کنيد ؟ آتش می گرفتم . می خواستم چيزی تند تر بگويم . مديردستورداد که آن هرسه جوان بيرون شوند . همان پسرک ، هنگام
بيرون شدن از دفتر به ميلاد گفت : _ پدرتو چرا محافل سالگرد
ترا انکار می کند ؟ اين جمله ، ستل آب داغی بود که برسرم ريخت . صدای خانمم را می شنوم : _ هان هان ، روزتولد ميلاد
ما ، يازدهم سپتامبراست . دستم را چنان سخت برزانويم می زنم که از صدای آن مدير
تکان می خورد . _ ببخشيد آقای مدير ، خيلی
معذرت می خواهم . من متوجه نبودم که يازدهم سپتامبر، روزتولد پسرم است ، روزتولد
همين ميلاد . چند ثانيه هرسه ما بی حس وحرکت شديم ، يخ بستيم . مدير، گويی به خود آمد . گفت : _ سال شماری شماازما فرق
دارد . اين هم معضله سازاست . بازدردوسيه فرورفت . بازچند ورق دوسيه را
گشتاند وتبسمی کرد وگفت : _ ما پسرشمارا يک چانس
ديگرمی دهيم . برود به صنف نهم . شما هم باما همکاری کنيد. اميدوارم که وضع حاضری
و نمره هايش ، مطابق تقاضای مکتب ما شود . _ بسيارتشکر ، بسيارتشکر _ بفرماييد ، خوب کرديد که
نزد من آمديد . به پسرتان کمک کرديد . |
|||
