فوزيه يلدا

مادر

مادر، مادرم ازتو شـــد م فاصــــله ها دور

بی روی تو افــــسرده دلم خسته و رنجـور

بـــی دامـــــــن تو گـــم شده آثار مـحبــــت

بی روی تو جانـم شده چــون زار محبـــت

تـــوفان پریــــشانی مرا ســاحـل غـــم برد

از دوری تـو غصـه مـرا ،کــوی الـــم برد

چـون دور م وتـو منتظـرم د یـده بــد وزی

از هجر تو من سـوزم و توهم چو بسوزی

حال تو پریــشان تر از این حـال پـریشـــم

غــافل نبــودی مــادر مــن از دل ریشــــم

چشمان  تـو بود خــــسته  ترا منتظــر راه

آن جــسم نحیـف تو رخ زرد تـو چون کاه

آن پشت کمـــر خـم شـــده داری تو نیازی

محــتاج منــی یا که بگـــویی غـم ورازی

بود رنــج و غم راه تـو  آن درد کهـــولت

کاش بودی در ین راه رمـق لحظه راحت

رنگ سر موی تو پـرید ســـت چــو رویم

بفشــــرده مـــرا دوری تـو بـــند گلـــــویم

آنجا که ســــراسیمه تو هستی و دل تـنگ

دورم ز رخ آیـــنهء  چشـــم تـو فرســنگ

اینجا زسـیه بخت خودآزرده مــن افسـوس

دورم ز وطـن ، مادرم واز چمن افـسوس

ســوزد، دل من از پی ســـودای تـو مـادر

از دوری تو خـسته مـن ای وای تـو مادر

در گریهء تو رنگ غــم ورنج زمان بود

آن چشم تو در وقـت نبــودم نگــران بود

در آیــت روی تو هــزار چین غـم افــتاد

در چـشم صــفای تو ز آشـــوب نـم افـتاد

از دوری تـو دل قفـــس سینه تپیده ســت

باران سرشک ازدل تنگ توچکیده سـت

آن موی سفیدت سند رنج وغم توســـــت

آن پشت خم توزگران غصه سخنگوست

در چیـــن رخ ات کرده هزارغصه د نیا

سنگــین غم تو کرده خم آن قامت راسـتا

آن سوختن تو دردل من سوزغـم انداخت

آغوش مرا بســـتر سـوگ و الـم انداخـت

افتادی ز پا داد تو آیا کـی رســیده ســـت

در بازوی تو کمک دست کی تنیده سـت

تنها چو نیشــــنم رسد آهنــگ صدایـــت

در جام نظـــر جلـــوهء آن چهر صـفایت

بودم که تـو بودی چمن ســـبز بهــــاری

قلب تو بزرگ از همه پـهنای صحـاری

دور از تو دیار د گر از غصـه پریشــم

( یلدا ) به دل خـسته غم مادرخویــــشم