سرشک

گهی چون آتش سوزان ز هــجران تــــو  ویرانم

گهی همچون نفس هــردم میـــان درد  نــا لانـــم

گهــــی افســـرده از هجـــرم گهـــی آزرده ء دردم

گهی آبــم گهی آتش گهی چـــون  ابـــر گــریــانــم

گهی در آتشــم سوزان گــهی  چــون  آبــها غلتان

گهی بیتـاب وتب ازدرد وگه چون موج  رقصانم

گهی بیرون ز ادراکم گهی  چـــون اشکـها پــاکم

گهی غـــرق گنــاه هستــم گهی  بــا آه و افغـانـــم

گهی چون باده در جوشم گهی از عشق مدهوشم

گهی مستم گهی هوشیار و گـه چـون بیـد لرزانــم

گهی ریزم سرشک چون شمع گهی نالم زدرد غم

گهی سرشـار عشرت گه چـو نخل خشک بیجانـم

گهی در آتش هجـران گهی در حسـرت و حرمـان

گهی در یــاد او خنـدان و گه چـون کلبه ویــرانــم

گهی اندر پی درمان گهی غــرق غم و عصیــان

گهی سرمست عشق یار و گه در جمع مستــانم

شرار غم نخواهد سـوخت (شبنم )دامـن عشقت

گهی درپای غم بیمار و گه بیــرون ز درمانــم