شعر



	پنجرة بر فصل صا عقه بهار د یگر ا زین کو چه ها گذ ر نه کند بــه ایـــن ولایـــت بی آ شنا ســـفر نکند بهار د یگـــر ازین کهکشا ن نمی نگرد برین زما نه نا مــــهربا ن نــــمی نگرد نگاه پنجره ها بسته فصل صا عقه است بها رنیست د ریــــن مرزاصل صا عقه ا ست جنا زه هــای درختا ن روز بــی تا بوت شهید عشق به دستا ن روز بـــی تا بوت مخوا ن! هواپرزآ زا د گی موعود ا ست پرنده نیست فقط شکل هائی ازدود ا ست کجا تهیست ز غصه کــــــه گام بر دا رم نه ،جا ده ها همه خو نین دل ا ند بیزا رم بهاردیگرازآ ن شهرتی که دا شت گذ شت زحیرگشت وغم جا ودانه کا شت، گذ شت چه کس به عهد ه بگیرد صفای وجدان را چه کس نوا زش فــر زند های با را ن را چــــه کس تلا وت خـــورشید را نوا بدهد چه کس اذا ن ســــحر را شرا ره ها بد هد چه کس ، چــــه کس بشنا سد ولی در یا را چـــــه کس حـــــضور گشاید علی دریا را چراکه رستم دا نش غریب وبی رخش است وهفت خوا ن رسید ن به نا کسان بخش است هزا ر سا له شــــد م در گذ شـــت چند بهار به سر نو شــــت سیه پوش من مخند بهار ! هزار سا له شد م روز گا ر خا موش ا ست چرا شها مت تا ریخ حلقه در گوش ا ست ؟ نیا مدی تــــو و د یوا رهـــای شهر شکست شکوه هد هد و سار صـــد ای شهر شکست دگر تو هیچ ا زین کــو چه ها گذ ر نکنی ؟ به ا یــــن ولا یت بــــی آ شــــنا سفر نکنی مرا درین شــــــب ویرا نه سبز نیست کنا ر به سر نو شت سیه پو ش من مخند بها ر! خالده فروغ