عید رمضان

عید آمد و خوش باش کـه ماه ی رمضان رفت

گــــو! من چه کنم سرو رسایم بــه زمان رفت ؟

با دیده ی تر عیــدی خـــــوبان بسی عیب است

با بــــوس و کنار از دل مـــن آه و فــــغان رفت

گفتــــن نتوانــــم بـــه رَهش، عیــــد  مـــبارک !

پیمان وفـــــا نیست از آنـــــم کـــــه چنان  رفت

دانست دلـــــم مـــــرغ اســـــیر اســــــت  بر ِ او

خندان شد و صیاد مــــــن ای هــــمنفسان  رفت

در بند زمـــــانــــم  چــــه مرا سود کـــــه  گویم

مــــژگان ِ سیاهش چــــــو تیری ز  کمان  رفت

عا جـــت نبود  بـــــر شــــب تارم  پــــی زلفش

با موی ســــیاه از بر مــن شوکت و شان  رفت

فــــریاد مــــن از دســـت زمــــان آه و فغانست

از چشــــم نگاهم به رهش دید  چــــسان رفت

مـــن با غـــم و اندوه ی جدایی شــدم همدوش

اشکی که بــــه دل بود هـــم از روی لبان رفت

یادم نــــرود بـــوســـه ی آن روز ِ وداعــــش

رو کرد به یک سـو  دو دســــتم به میان رفت

با یاد جـــــوانــــی کـــــه ببینم رخ خـــــوبـــت

عمر اســـــت شتابان که مــرا از پی جان رفت

دیـگر نـــه مجـــال اســـــت اگـــر یار نـــــیامد

تیر ِ نگهش از پی ابـــــرو چــــو سنان  رفت