مادر، مرا ببخش !...

مادر، مرا ببخش!

میخواستم به باغ تو، نخل امید من:

سبز و بلند و شنگ و شگوفا شود، نشد !

هر شاخه،

هر ستاخ –

پُر برگ و بار و خرم و زیبا شود، نشد !

هر برگ گل به شاخ:

تصویر جلوه پرور فردا شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

میخواستم به گاهِ بهارِ شگوفه ها

ذرات جان من

چون نور عشق

گرم و شتابان و پُر فروغ:

در رگ رگِ شگفتن گلها شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

میخواستم ز چاکِ گریبانِ دره ها

این پاره های پیکر خونین کوهسار

- وادی خامشان -

تا شُعله زار دامن تفتان دشتها

با شبنم بهار چمن شستشو دهم

تا هر که بنگرد به تو، شیدا شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

میخواستم که هر چی ز خاک تو سر زند :

با رنگ و بوی زینت روی زمین شود،

میخواستم که هر کی به نام تو میزید :

نیروی آفرینش عصر نوین شود،

- جهان آفرین شود-

طراح نظم تازه ی دنیا شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

میخواستم به دامن صحرا، چکادِ کوه،

بر اوج سبز شاخ ِ سپیدار دیر سال:

هر زند خوان زنده ی باغ و بهار تو

بهتر ز هر عقاب فضا گردِ کاینات:

سیمرغ رهگشای ثریا شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

که در روزگار من:

« آیین طالبانۀ » بگذشته های دور،

پرغوی جنگلی ِ ستمباره گان زور :

دست ستم ز دامن پاکت رها نکرد .

مادر، مرا ببخش !

میخواستم برون و برونتر ز خویشتن:

هر همزمان من

از دانه گی برون جهد و خرمنی شود

یعنی به رغم « من » همه جا « ما » شود، نشد !

مادر، مرا ببخش !

زین واپسین « گناه » :

میخواستم تمامت این نا تمامها،

این ایده آلها،

از من جدا شود

وین جان نا توان:

ز « آینده » نا امید،

بی انتظار و بیخود و تنها شود، نشد !

بارق شفیعی

دلو ۱٣۸۱ خورشیدی ( جنوری ٢٠٠٣ میلادی)

روتنبورگ هوم – جرمنی