راحله يار

« تکیه برعهدِ تو وبادِصبا نتوان کرد »

روزگاریست کــــه امیـــــدِ وفا نتوان کـــــرد

کامِ دل با طلــــــبِ عشــــــــق روا نتوان کرد

عصرِ پرخاش و برافروختن و تندروی یست

حرمتِ عشق به ایـــــــن شیوه ادا نتوان کرد

چشم ها تنگ تر از چشمِ زمانِ من و تواست

چشم را بسته، سفر ســـــوی بقا نتــوان کرد

چه غباریست کـــــه پوشیده نگاهِ مــــن و تو

که حتا فرضِ خود و عشق به جا نتوان کرد

زخمِ هــــــر تیـــــر رود از دلِ آزاده ولـــــی

وای از زخـــــمِ زبانِِِ کـــــه دوا نــتوان کرد

تو برو تنــــــد تر از باد صــــبا راه ات سبز

من به دنبالِ تو بیهوده صــــــــدا نتوان کرد

لیکن از یاد مــبر « توله نوازِ ۱» دلِ  شب

تا ابد با تـــــــــو و با عشق جفا  نتوان کرد

اینقدر ساده و آســــــوده  و بی دغدغه من

دلِ دیـــــــوانه به ترکِ  تو رضا نتوان کرد

***

خــوب شد یادِ من آورد که حافظ می گفت:

« روزوشب عربده باخلقِ خدا نتوان کرد»