پیکر تراش پیر         

صادق پیکار

به استقبال شعر بهار سعید  زیر عنوان

 بیا مرا بتراش

به بت سرای دلم مریم سپیدی بود

 ز مر مر ملکوتش خداتراشیده

تنش ز وسوسه خالی  لبان یخ زده اش

نه بوسه دید و نی همچو غنچه خندیده

شبی ندای غمینش به گوش من می گفت

که در تراش خدا عیب بود و نقصانی

دلم ز عشق تهی مانده است و افسرده

کجاست گرمی آغوش و لمس پستانی

بیا مرا بتراش و زنو مرا بتراش

لبان یخ زده ام وا به بوسه هایت کن

به خلوت شب تنها یی ات ببر یک شب