ف بري

گردش دور زمان

ان جا که بود ارام جان              اسوده بودم  بی گمان

فردوس بود باغ جنان                 از گردش دور زمان

افتاده ام بی   خانمان

پژمرده شد گل در چمن             بلبل فرو بسته   دهن

جز غلغل  زاغ و زغن                ناید ازین بیت   حزن

شور و فغان بر اسمان

خو نابه ریزد دیده ها               اماج درد است سینه ها

شهر هزار افسانه ها               در وحشت   ویرانه ها

شد روبه و جغد  را مکان

ظلمت  بیامد   جای    نور           وحشت فتاد جای سرور

بر جای علم وهم و غرور           اهل نظر از ورطه دور

بر جای عرفان  جاهلان

جای قمر   ابر   سیاه               جای  شکر   تلخی  و اه

توفان جهل موج گناه              بر عشق انسان بسته راه

غرقیم  در   وهم و گمان

جهد ریا   بر پا   نمود               ان راهیان مکر وسود

در پای زراندر سجود                با نام انسان در  عنود

کبر و جفا   ائین  شان

این افت جهل از قضا                بر پا شده   در ملک ما

گوید بریالی این  دعا              رحمی  نما  رحمی نما

یا صاحب  لطف گران