شعر



	صبح امید ای زن نماد عشــــقی و لطف خــــداي تـــو کانون مـــــــهر و صدق و صفا را بنایي تو والا ترین مقــــــــام عروج است جای تو جانپرور اســــــــت زمزمه لای لای تو *** داری شرنگ به ساغرت ازغنچه گی ز نام افسرده ساخت گلرخت این خار ها مدام خورشید آرزوی تو از یاس گشته شام وین کوه غم به سینه ز ظلمت کشی مدام *** آوخ! که غاـــــیب از تو به نام ات رقم زنند پیوند زنده گی بـــــــــــه تو آنها قلم زنند عیش و نشاط زنده گی ات را بــــه هم زنند وانگاه ز عـــدل و داد و مساوات دم زنند ***** بفشرده انــــــــد گلوی تو تا برکشی خروش نا آشنا ز ضجه و فــــــــر یاد تو به گوش - محزون سر نوشتی و بـــــاید کشی به دوش ظلمت ملال زنده گی ات کرد ترک هــوش **** بشکن طلــــــسم جبر و ســـــتم خیزشو بپاه صبـــــــــــح امید را زفلق جستجو نما ظلمات شب به همــــــــــت عالی بکن پگاه با نور معرفــــــــــت بدرخشی بدین سرا ****** غــــــواص بحرآرزویــــت شو به جستجو بنما تلاش گاهی ســــــر آشـــیب وزیرورو پاه زن به موج حادثه چون گشتی روبه رو وز عمق بحر گــــــوهر مقصود را بجو --- کریمه (ملزم) جرمنی مارچ ـ۲۰۰۶