از عزیزه عنایت

                                                                                      مخمس بر غزل حضرت مولانا

**  رطــــل گـــــــران **

 

گشته ام غرق خیالت,  چه کنم شو کت و شا نرا

دل شد آشفته عشـقت, نـــــــپذیرد  ایــن و آن را

که تودانی ز سرشتم, همـــه پـنهـان و عـــیـا نرا

تو مرا جان و جهانی, چه کنم جان و جها نــــرا

تو مرا گنج روانی, چه کنم سود و زیا  نـــــــرا

رفت بیهوده زدستم , وای از این عمر حبـــا بـم

حسرت و آه و ندامت ,که بکف نیست  صوا بــم

گر عطای تــونباشد , ترسـم از روز حســــــا بم

نفسی یـــــار شــــرابم , نفسی یــــار کبــــا بــــم

چو در این دور خرابم , چه کنم دور و ز ما نـرا

به هــوای ســـر کویت , همچو بسمل  بتپیــــد م

برهت بــا ل شکستــم , چـه بســا رنـج  کشیــدم

سد و هـــر بند گسستم , تا به مقصــود  رسیــدم

زهـــمه خــلـــق رمــــیدم,  زهمه بـــاز رهیــدم

نه نهـــا نــم نه پد یدم, چه کـنم کو ن و مکـا نرا

ایکه از جلوهء حسنت , میـدرخـشد  شـب تـارم

تا تــوئی مونس جـانم , زتو چون عطـر بها رم

جز به عشق تـــو یگا نه , د ل به بــندی نسپـارم

زوصــــا ل تو خمــآرم,  ســر مخــلوق نـــدارم

چو ترا صید و شکـارم , چه کنم  تیر و کما نـرا

نشنود جزتـو به عـا لـم ,شکوه ء خسـته  دلانــی

جان بـلب گـربرسد هم, تودهی روح و رو انــی

وصف تـو سهــل نبا شد, به چنین  سا ده بیا نــی

زتو هر زره جها نی , زتو هـر قطره چو جا ن

چو ز تـــو یا فـت نشا نی, چه کند نام و نشا نـــــرا

دل شگــفته ست (عزیزه), زهـــوای رخ جــــا نـــا ن

هر دم از بــــوی نیکـــو یش , بکنم دیــــده فـــرو زان

گشته اند خــلــق ســرا پـــا, هـــمه آشـــفته و حیــــران

زشعــاع مــــهء تـــابـــان , زخـــم طــــرهء پـیچـــــا ن

دل من شد سبک  ای جــــا ن بده آن رطل گـــرانرا