شعر



	به قد ر ِ یک غزل غــــــزل را از ازل من دوست دارم خودت را چون غزل من دوست دارم خودت را، خو بد ِ رزمنده با عشق ! بــه جنگ و در جدل من دوست دارم اگـــــر زهــ‘ــــرم دهد هر دم زبانت لبانــت را، عسل ! من دوســــت دارم بـــــه چشمان قشنگت، باورم کـــــن ! کـــه بی مکر و دغل من دوست دارم نمی گــــویم تــــــرا چون کودکی هام بـــــــه قدر ِ یک بغل من دوست دارم نمی گــــــویم تـــــرا مثل ِ جــــــوانی کــــــــه بعد صد اجل من دوست دارم تـــــرا ، ای بوی عــــطر زنده گانی ! به قدر یک غزل مـــــــن دوست دارم س.د. شفیعی عقرب ۱۳۸۶