مست

از جــــرم عشق ، حیف که مستم  گرفته اند

باور مکن کــــه باده ،  ز دستم   گر فته  اند

 

بد قسمتی اســت ، از خود بیگانه  خوی من

مفتی و ســاقی ، هر  دو زدستم  گـــرفته اند

 

خــــود ســــاغرم  که پر  زشراب   دو  آتشم

همدست چشــــم ،  باده  پرستم  گـــرفته  اند

 

ای دل  گناه  تست  کـــــه  آدم  نمــــی  شوی

دلـــــرا به یار باز چـــو بستم  گــــرفته  اند

 

انصـــاف نیســت ، تهمت مستی بمــــن زنند

در آن دمی که ، جــــام  شکستم گــرفته اند

 

آه ای سپهر خـــــون  مــــــن  زار  گرد نت

تنگی چشـــــــم تست ، کـــه مستم گرفته اند

 

مژگان ساغر شفا