شعر



	راحله یار اعدامِ قناری باز اشکم کمکی ســـرزده خــــون آلود اسـت خانه آشفته تــــرازپیش ولبالـــب دود اســـت باز هنگامه بــــه پا گشته کـــه شب مــــی پاید جِغد مـــی خواند و خفاش از آن خوشنوداست باد گستاخ تــــر ازپیش به رقص آمـــده است ریشه در مــــعرضِ پرپر شـــدن و نابود است چقدر مـــــرغِ ِسحر، تا بـــه سحر خواهد مُرد چقدر در به رخِ بــــاد صبا مــــسدود اســـت چقدر شیشه بـــــه رقصِ ســــرِسنگی شکند چقدر سنگ بـــــــــه چشمِ غزلــم مردود است چقدر شــــعر دیگر بوی جــــنون خــواهد داد چقــــــدر شاعــــرِ دلسوخته نا مسعود است چقدر دامــــــنِ دریا شـــــده آلـــوده بــه زهر چـــقدر ماهـــــــی آواره کنارِ رود اســــــت چقدر دســـــتِ پــریشانِ دل مــــن خالی ست چقدرعــــــرصه ی پروازِ دلـــم محدود است ***** داد ازعشقی کــــه امــروز به دردی نخورد چقدر لحظه ی اعــــــدامِ قناری زود است چقدر ناله به امــــــواجِ دلم خورده گره...** 2007