شعر



	لـجـنـزار عجب شهر وعجایب رهـروان یست عـــجب تـــاریخِ تار وداسـتان یست دلِ دوزخ کـــــه نامش میهنِِ ماست لجنزاری کـــــــه گویا گلشنِ ماست یـــــکی گفتا دیـــارِ جنگجوی یست دگرگفتا کـــــه مهدِ آبـــــروی یست یکی گفتا که این افغان زمین است بـــــــه قلبِ آسیا زیبا نگین است... ***** بلــــه خاکی که گویا (مادرِ) ماست ( غرور وگوهر وتاج ســـرِ) ماست بـــه جز فــــرزند خــــوراکی ندارد بــــــه جز خونریزی ادراکی ندارد درایــن وادی به غیراز زهرپاشی ویـــــا اندشه ی مشــــکل تراشی کجا یابـــــی تنی بـــی مـــدعا را ویا انــدیشه ی عشــــق و وفا را ســــیه کارانی در ظاهر (علمدار) علمدارانِ بـــــی فرهنگ وبیمار به غیرازدســــت وپا بستن ندانند به جز تکفیر در گوشی نخوانند بـــــه جای خنــــده آوار آفریدند بــــــه جای زندگـــی دار آفریدند تـــــــمام حــــــرمتِ انسانیت را نــــــــمادِ عاشقـــــی وعافیت را به زندان وقفــــــس تعبید کردند وحکـــــــــمِ مرگشان تأیید کردند *** نه این آوازشورِ سینه ی ماست نـــــه این جغرافیا آینه ی ماست نه من اهلِ ستیز و تند خـــــــویم نه بغضِ کینه جــــــوشد درگلویم نه میلِ شعله درسربرسرِ مااست نـــــــه هرآدم نمایی دلبرِ مااست درِ زنـــــدان را بایـــــــد کشودن فقـــــط انسان رابایـــــــد ستودن فــــرو ریزیید ایـــــن دیوارها را! عصا سازیید چـــوبِ دارها را!!! *** در این ماتمسرا کـه میهنِ ماست لجنزاری کــــه گویا گلشنِ ماست هماء بخت ( مادر) واژگون است علمدارِ حقیقت غـــرقِ خون است به هرشهری که فرزندش امیراست به مــــردابی تن مادر اسیر است دلِ امــــــــواج وچشمِ تیزبینش نگاه هــــــــــای بلند و راستینش گهــــــــــی افتاده دردام دلِ سنگ زمانی پشتِ جالی های خوشرنگ... *** تو ای نامهربان برخود نظر کن ! از آییــــن دل آزاری حــــــذر کن ســــرت را درگریبان وفـــــا کن گـــــریبان تجاهــــــل را رها کن درآن جایی کــــــه مادر جا ندارد خــــــــــــدای عاشقی مأوا ندارد و در بزمــــــی که دختر پا ندارد نجابــــــت قامــــــــتِ بالا ندارد راحله یار سپتمبر ۲۰۰۷**