شعر



	دو بیتی ها کابل الا کابل تو بودی جسم و جانم هوای دلکشت روح و روانم به هجرانم بحرمان از تودورم اگر بازت نبینم جان سپارم الا کابل تو بودی خانهء من نیابم جز تو دگر لانهء من به دنیا پر زدم هر جا رسیدم ندیدم در جهان اشیانهء من الا کابل چرا ویرانه گشتی بدست جاهلان صد پاره گشتی به قلبت میزنند خمپاره و توپ شدی ویران و جغد را لانه گشتی الا کابل خراباتت کجا شد همان عرس و مناجاتت کجا شد زجان ودل ثنا گوی توبودند صفای قلب رندانت کجا شد الا کابل دیگر جا خانه ام نیست جز اغوشت دیگر کاشانه ام نیست شدم مجبور به کشور های دنیا به هر جا پر زدم اشیانه ام نیست الا کابل خراباتت کجا شد همان رمز مناجاتت کجا شد کنون پیداست همه زهد ریایی زصدق دل مقالاتت کجاشد الا کابل خراباتت خراب شد دلم صد پاره و جانم کباب شد صفای صوفیان و اهل دل بود همه اهل طرب رنج و عذاب شد همی نالم به یادت کابل من چه پرد رداست یارب مشکل من همیشه سر فراز بودی بدوران خرابیت چو خنجر بر دل من بنالم من به یادت کابل من خرابیت همه داغ دل من ز دست ظالمان ویرانه گشتی بشد هجران وغربت حاصل من طرب بود وصفا بود درخرابات ادب بود ووفا بودو مناجات ریا یین زاهدان فتنه انگیز کجا دانند زاوای منا جات خرابات منزل اهل طرب بود فراغ خاطر مارا سبب بود شدیم گریان ازین زهد ریایی چنین ظلمت بخواست محتسب بود نه مطرب ماندونی مست خرابات نه صوفی ماندونی اهل مناجات بشد کابل همه ویران و غارت زدست زاهد و اهل خرافات بنام دین ستم بر مردمان شد بنام شرع غارت این و ان شد خداوندا بکن دفع منافق وطن ویران وجوی خون روان شد وطنداران ببینید ملک و میهن بشد ویران زمکرو حیل دشمن بگیرید پند وعبرت ای عزیزان شنا سید دشمن مکار و پرفن خراب افتاده به اندر خرابات نه با زهد ریایی در مناجات نمایند چهرهء مکرو دغا را نهان در پردهء قیل و مقالات خداوندا دلم بسیار تنگ است به ملک و میهنم تیر تفنگ است بگویید با تفنگداران جاهل برادر کشتن تان شرم و ننگ است خداوندا ببین احوال زارم بد ور از میهنم چون بیقرارم نگیرم انس و الفت در غریبی که بی میهن چنین رسوا و خوارم خداوندا بیا رحمی به ما کن به ملکم ایت صلحت روا کن به دلهای سیاه از بغض و کینه صفا بخش و ازین افت رها کن خداوندا غریبی جانگدازاست همه رنجست همه سوزاست وسازاست اگر باشد بهشت روی دنیا نباشد میهنم کی دلنواز است خداوندا به حق کبر یاییت به حق جمله اوصاف خداییت بکن پاک میهنم زین فتنه و شر که باز گوییم همه شکر خداییت خداوندا دلم صد پاره گشته زهجران وطن دیوانه گشته بود خاک وطن درمان دردش به درمانش چنین بیچاره گشته خداوندا نمیدانم چه سر بود زخلق ادمت این جا چه مقصود همه در فکر ازارند و تفتین نمی شد خلقتی بهتر ازین بود سرشتی خلقت ادم از خاک بدادیش عزت و بردیش بر افلاک ندادیش قدرت پیکار دشمن بشد مغضوب فگندیش در سیه خاک خدایا گلشن ناز در گرفته که بلبل از غمش ماتم گرفته بسوزان ان که اوسوخت اشیانش که اه و ناله اش عالم گرفته خداوندا ببین حال خرابم بیاد میهنم سخت بیقرارم وطنداران حقیرومیهنم سوخت زدرد و اتش هجران کبابم خدا یا هرچه میشد این نمی شد بنام دین قتال و کین نمی شد بکن زارو زبون جمع منافق که دست ظلم زدین استین نمی شد خدایا دین برای زند گا نیست نه از بهر ریا ومکرو خواریست چو بینی طالب وملای این شهر همه در فکر تفتین و تباهیست بهاریه بهار امد دلم تنگ است خدایا به ملکم اتش جنگ است خدایا خدارا مردم افغان خدارا نفاق و دشمنی ننگ است خدایا بهار میهنم بس خوشگوار است چمن سر سبزو صحرا لاله زاراست ولی از افتراق و اتش جنگ نه گلگشت چمن نی گلعذار است طرب بیز است بهار میهن من به مثلت نیست بدنیا خاور من دلم داغدار به مثل لاله دشت شده گریان ز غربت در بر من بهار کابلم خوب و دل اراست نسیم صبح او دم مسیحاست شدم رنجور درین شبهای غربت علاج درد من ان صبح زیباست بهاروعید غربت جانگداز است گلش خار و هوا کی دلنواز است همه بیگانگی و بی نواییست غریبان دایما درسوز ساز است بهار امد بدیده اشکبارم گل و سنبل نمی اید به کارم بمن جامی دواز صهبا بیارید که از هجر وطن دل بیقرارم بشد فصل شتا شد نوبهاران زروی گل به افغان شد هزاران ولی در میهن من زافت جنگ نه گل ماندو نه مرغان خوش الحان بهاران میرسد با لشکر گل فغان وولوله برخواست زبلبل فغان و ناله ام ازدرد هجران بهار و عید من دیدار کابل