شعر



	نـا لـهء بی انـتها زبهر آمـــدن عیـــد ار چــــه خــــرسندم ازان به بــــودن چنـــد روز روزه پابندم چه حاصلم بود این عید جامهء نونیست و شــــاد نیست زبیــــداد فقر فــــر زندم حکایتیست بــــه نابود ســـــــفرهء افطار زدرد بــــــی خبران بهر خویش میخندم گدای هدیه ستانم غــــــــریب غربت غم کـــــه وتر روزه بــــود تعنهء خـدا وندم بــــه همتی کــه مرا از گدائیم ننگ است بدست کــــوتهء خواهش همیشه در بندم صــــلات وروزهء مــــا از کجا قضا دارد که حکم شرع تو زا هد همی دهــــد پندم بگو به روزه برو عیـــــد را بگو که میا کــــه رفت وآمد شانرا به خویش نپسندم نماز عیـــــــد سزا وار روزه داران است جــــنازه ام بگذارید زنــــده هــــر چــندم حضرت ظریفی