شعر



	زهر هلاهل رنج است مرا غربت و ناچار بگيريم درد است مرا آنکه پديدار بگيريم من طالب وصلم که دورم زاصلم صد قافله فصلم شب تار بگيريم پروانه صفت بهر وطن جان بسپارم شمع ام در اين بزم چه بسيار بگيريم جائي که طبيب است حبيب عاطفه دارد زخمي ست بدل سينه" بيمار بگيريم زان روز که اجبار نصيبم شده هجران غم سايه فگنده بدل زار بگيريم با هر کي مقابل شوم و گريه کنم سر حرفي ز وطن ياد کنيد زار بگيريم در مذهب ما حب وطن سر خط ايمان ليلاي من است در طلب يار بگيريم در مشرب ما مذهب و دين است چو انسان در دير و حرم بر صف ا نکار بگيريم بلبل صفتم در قفس سيم و زر اينجا با شور و نوا کز لب منقار بگيريم من ناله کنم سرخ شود چشم ز خونم صياد بمن خندد و من زار بگيريم صد لقمه" شرين بدهن زهر هلاهل فرشي ز حرير است ولي نار بگيريم هر کاخ سفيد در نظرم خاک سياه است بر کهگل و آن خانه و ديوار بگيريم ميميرم و صد بار هوايش به سرم هست گر زنده و گر ميرم و صد بار بگيريم گر عقده گشايي و سبک سينه کن از غم زرغون صفتم ناله" خونبار بگيريم 17 اگست 2007 حاجي محمد ابراهيم زرغون ناروي