شعر



	استرداد استقلال مــبارک بـــاد اســـتقلال بـــر مـــرد و زن افــغان شهامــــت مــــی کـند آزادی مـــا انـــدرین دوران وطـــــن گل می شــــود، از هــــمت آزادۀ مـــردان دلیری خــوش بــود در ماء منم از جــرتَ شیران خداوندا چـه مـی بینم کـــه مــردم گشته اند حیران *** بــرای رزم آزادی کــه جــد و جهـد د رکار اســت همی می بینم که دولت دراسارت سخت بیمار است تو گویی بهر استثمار مــرد و زن بــه افسار است وهر یک بر ورای مقـصدش در کارو پیکار اسـت کـه استـعمار و استثمار شــد بـر قلــب مـــا پیکان * بــــه قتل مـــردم مـــا نا جـوانان بین کـــمر بستند و از باد غــــرور رســـم بد خواهی بــس مــستند زبس کــــه دشمنان ایــــن وطــن پیــمانه بشکسند ز بـی شرمی نداند کس کـــه اینها از کــجا هستند به هر جا دست شان تا میرسد بس میکنند ویران * « بریدا » قـاصد صلح وطـــن در قید زندان است هـمانا آرزوی هــــموطن درلقـــمهء نــان اســــت میسرگرشودیک لمعه آب اش سخــت حیران است کـــه تا یکـدم گلوی تر کـــند در آه و افــغان اسـت نمیدانم چـــه نیرنگ اســـت انـــدر خصـلت انسان**