آ غــــوش فلـک

این چه عمریست فلک در پی آزار من است

ریختن خون جگــــر از ستمش کارمن است

هـــر کـــجا فتنه زآغــــوش فلک سر بکـشد

جســــتجو دارد وان مــــایل دیدارمـــن است

با و جودیــکه  مـرا عمــر  نشد شـاد د مـــی

هر نفس تا بکنون رنج و غمی یار من اسـت

مینهد منت بیجا بــــه چــــمن ابــــر بهـــــــار

رونــــــق گلشن وگل دیده خـــــونبارمن است

رفت این عمر زکف باهمه این شوروفغـــــان

ظاهر افسردگی از این دل بیمار من اســــــت

ای(عزیزه)منما شــــکوه ازیــن بیــش زدهــر

کـــــن توکل بخدا : زانکه  نگهــدار من است