شهـي
انـجـمــن
خـبــرم رسـيــده
يـــاران شهـي
انـجـمــن فـنـا شـد
چـه
سـبــک پــريد روحـش
چــه بـرحمـت خـدا شد
دل من چـــو شيـشه بشـکست
ز پي خـبر عـزيـزان
بـــه
بهـشـت جــا دهـنـدش، که بـه خلد آن سرا
شد
ز ســـراب زنــــدگـاني هــــــمـه
يـکــسر اسـت فاني
و
خــــوشـــا بــه حـال فـانـي کــــه ثبات در بـقا شـد
غـــزل و ســـرود
گـلـشــن هـــــمـه نـخــل آرزو مرد
هــمــه
در فــنـاي فـــانــي بـه لـحد زيــــــر
پـــا شـد
چـــه خوش است گنج عـرفان
بـنـواي صــوت فانـي
اگــــرم
فـنـا شــدســت او نـــه صـــداي او فــنـا شــد
به طـنين گــــوش جانـم
هـمـه جـا دکــان رنـگ است
دل
من به شيشه خون است، که چو صاحبش فنا شد
هـمه نکـته هـاي رنـگـيـن
بـه عــروس شـعـر آذيــن
سخـن
هـمـاي فــانـي، بــه فـضـاي عشـق هـمـا شــد
( هــــمه جا دکان رنگ
است هـمه رنگ ميفروشــد)
کــــــه
بــرنـگ آدمـيـت سـِـر معـنـوي سِــــــوا شــــد
گـل خــنـده هـــا
فــسرده غـــم و گــريـه هـا به ديــده
کــه
ز جـمـع شــاعـــــرانــم گهـري زمـــا جــدا شـــد
بـــه گـلـو عـقـــده
دارم بـــه ســبو زهـــر جــوشـــد
دل
مـــن غــمـيــن ز فـــاني سـر مـن چو بـي نـوا شـد
هـــمه شب به جام ما زهر،
هـمـه روز قـلـب خـونـيـن
غم
غــربـت و جــــدائي رنگ بــي وطــن بــمـا شــــد
به تــرانـه هـاي شـيرين،
بـه چـکـيـده هـــاي رنگيـن
بـــه
خدا بـه آسـمـان هـــا، غــم مــن دگـر دوتـا شــد
شــنـويـــد دوسـتــانــم
چـــــه ستـاره ي افــول کــــرد
کـــــــه
دکـــان بـخــت اشــعـار بــه کـســاد مبتلا شـــد
بــه کـبـوتــران ســــــاحـــل،
بــه نـــواي عنـدلـيـبـــان
بــــه
دل شــکــســتـه ٌمــــــا سـخـنـش رهـنــمــا شـــد
بـــه جــــــــــلال
کــبـريـــائــي بــکــمــال قــدرت حـــق
کـــــه
چـو فــانـي بــود مــومـن بخدا چـه خوشنما شـد
هــمه طــــــاعت و سجودش
همه عجز و تـار و پودش
بـه
ديـانـت و بـه ايـمـان، بـــــه خـدا کـه بــي ريـا شــد
سـخـنـش پــيـام قـــــرآن،
زحـــديــث راوي گـــويـــان
کـــــه
ز فـيـض عـالـم قـدس، مــلک و سـمـا بـپــا شــد
بــه تـسـليـت تـراحـــم،
ســـــخـن از قـــرآن گــويــيـــم
تو
بـخوان هـمچـو زرغـــــــون ادب و خـلوص ادا شـد
۲۶ اپريل ۲۰۰۷
الحاج محمد
ابراهيم
زرغون