شعر



	مـثـنـوی شعله هـــــــــای آتش عشق جلال الدین من جـــــــــا گرفته در دل آواره ی غمگین من با چنین طرحی کــــه امشب داد در آیین من پای دل را می کشد از حلقه ی تمکین مــن ***** ترک میگوید که عشق ماجلال الدین ماست رهنمای عـــــاشقی و پیشوای دیــــن ماست روم میگوید که مولانا ی رومی مـال ماست بــــــا تمامــــی وجودش واقفِ احوال ماست دوست می گوید که آن آزاده ازایران ماست گـــوهــــری ازسرزمین پُرگهر دامان ماست بلخ مینازد ـــکه مولانا ز خــون جان ماست چشـــمه آب زلال و چشمه حیـــــوان ماست *** باور مــــن این بود ای هــمدلِ صاحب نظر! نعره جانسوز ِمــــولانا ست فـــریاد بـــــشر قامـــــت آزاده اش چـون بادِ صرصر میرود از فــــــرازِ مرزبندی هـــــا فراتـــــر میرود آن نمادِ عشق آن مــــــــردِ عزیز و مرد راد عاشـــــق آزاده یــــــــی از دامـــــن ام البلاد مردِ عاشق پیشه یی از( بوی جوی مولیان) عاشــــــقِ آواره یـــــی ازسرزمینِ خاوران درسِ الفــــــت داد عــــــشاقِ نکواندیش را عاشقی آمـــــــوخت انسانِ جهان خویش را با سرِ ســـــرمستِ عشق وبا دلِ آزاده کیش با جسارت گفت صدها سال از امروز پیش: « از جـــــمادی مــــُردّم ونـــامــــی شــــدم وزنــــمـــــا مُـــــردّم ز حـــیوان ســــر زدم مُـــــــردّم ازحـــــــــیوانـــــــی وآدم شـــــدم پـــــــس چــــه ترســــم کی زمُردّن کم شدم حمـــــــله دیگــــــر بـــــمــــــیرم ازبـــــشر تا بــــــــرآرم ازمــــــلایـــــک بال وپر...» جلاالدین بلخی هشت قرن پیش مــــولانا به گـوشِ ما سرود هشت قرن بعد میخواهی بری ازآن تـوسود؟ حیف مـــی آید مــــرا بر سال هـــای سالِ تو دل بسوزانم بــــــه حالِِ خویش یا برحالِ تو؟ عمر خـود را سال های سال ای همزادِ من! در هـــــدر دادی بــرای بستن وبیدادِ من یا گهی با مستی خودگوشته ی آسوده ای یا بــــه دشنامی گهی دست وقلم آلوده ای یا به زنجیر جهالت خـویشتن را بسته ای یا به جرمِِ سرکشی ها کاج را بشکسته ای شاخــه را برشاخ تابیدی قفس ها ساختی ســـــرو را دیدی به طرحِ دار ها پرداختی در طی ایـــــن سال ها ایکاش تا آیینه وار چهره ی معشوق درچشمِ تو میشد آشکار همــچو مولانا ی رومی درمیانِ شعله زار چــــاره میجستی بـــرای اژدهای روزگار **** ای منادی صــدای قرن های پیشِ پیش! یک وجب امروز پایی درعمل بگذارپیش ایـــن زمان درد و عذابِ بیشتر داریم ما بــــرســـرِ ره اژدهای پرخطرداریـــم مـا اندکـــی چشمِ قشنگت را فــــراتر باز کن عاشقی آموز با شمسی توهم پرواز کن! یا بیا در شعله زارِ عشق پــــیدا کن مرا جلوه کن چون شمس با یک جلوه شیدا کن مرا در دلم آتش بزن درشور وغوغا کن مرا تا هـــوای سوختن دارم تماشا کن مـــرا تابــــکی درکشتزار رفتگان دعــوا کنیم؟ خــویشتن را پیش چشم دیگران رسواکنیم؟ پر بزن بـــــرقله هـای عاشقی ماوا کنیم پرچــــــمِ آزادگـــــــــی عشق را بالا کنیم جای آن دارد که (اصل خویش) را پیدا کنیم عشق رابا شورومستی هدیه ی فرداکنیم هشت قــرن پیش مولانا به غربت داد زد دل به دست شمس دادوبیگمان فریاد زد: (...هـــرکسی کودورماند ازاصل خویش باز جــــــــوید روزگار وصل خویش...)**