شعر



	فارسی دوکتوراحدوفا معصومی دمی باغرور وحـــرمت شــدم رهسپار فارسی کـــه تا جـــان تازه گیرم ز باغ وبهار فارسی سفری بــــه عهد ساسان خبر از شـکوه سامان جهان آفتاب خــــراسان خــرم روزگار فارسی گــذری بـــــه آریانــــا، عبادتــــگه اوستــــــــا بــه ویدا بـــه نیروانا، به کــوی ودیـــارفارسی هـــویت گذشتگانم، سنـــــد نشــــــان ونامــــم ز بام جهــان وشــــامـــم بود یـــــاد گارفارسی زبان ندای عــــزت، کلام شــــعور وحکمــــت کلیــــد در، فضیــــــلت دُر شهــــوار فــــارسی شنــــیدم بسی ز بــوستان، دیده ام بسی گلستان بــــه خـــدا نیابی گاهی، گل بـــــوستان فارسی بــــه لطافت وبه خــــوبی، به طراوت خــدایی گلی کـس ندیده جـــــــایی به زلاله زار فارسی زبان رســــای ابـــــرار، نــــدای قـــیام وپیکار هـــــویت وروان، احــــرارشهِ تاجدار فــارسی هـــــــمه درس او شهامت همه گفتـه ها عـدالت نبود بـــــه باغ خــلقت ، گل جـــوی بار فارسی هـــــمه گل درین بهــاران، زصــــفای باغبانان چـــــو آیینه پاک وروشان زلال چشمه ســـــار فارسی بروبـــرگ وشاخسارش سهی سروولاله زارش خـــــون حریت شمـــارش رخ لاله زار فارسی نظر خــــدایش همـــره او زغیب بـــــرده بهره کــــــه قرآن به آن نوشته، خـداواندگار فارسی سخـــن روان حـــــــافظ ، زبا ن فصیح سعدی فــــــرحبخش جسم وجانست نسیم بهار فارسی میراث شـــــــــریف اجــــداددرِعلم زاد واحفاد تـــوشیرینی ما چو فرهاد مهِ شام تار فارسی گشن ریشه ایـــن بناهست نگهدار اوخداهست زصبح جــهان به جا است دِژِ استوار فارسی زنی گـــربه کعبه اش سنگ بری گربه دامنش چنگ همه یک صدا وآهنگ کنند جان نــثار فارسی خـــــــدا کرده این عنایت، زالست وبام قسمت بــــه جهانیـنان بشارت، لطف کردگار فارسی ز وجــــــود تـــــــو وجــودم زنبود تو نبــودم تــــویی هستی وهبوطم، تاج افتـــــخارفارسی زایران وتــــــاجیکستان،هم ازهند تا خراسان کنید زنده تر عزیزان، بــــه الــفاظ پارفارسی زتومی کنیم حــــراست به جان وتن وفراصت کنیم بارور هنــــوزهـــم باغ پر زبــارفارسی به هرواژه وکلامـــت قسم میخوریم به جاهت همگی فــــدای نامت هـــــمـــه پاسدار فارسی عدو بگذراز لــــجاجت سوزی چند درحسادت بــــــه سما رســـد زرفعت سرتاج دار فارسی بمان تاجهــــان بماند بیتو این جهان چـه باشد بـــــه شمشیر نور بنویس خطِ ماندگار فارسی (وفا) درجهان زهوس ندهد خدا به هیچکس ترا ازجـــهان همین بس مهِ گلعذار فارسی