شعر



	عبدالرحیم سیدی اعتراف خـــدا یـــــا بـــی بخشا بــــه بخشایشی کــــــــه دارم ز تـــــو خالقم خـواهشی مـــــــرا سال هــــــا کینه و جنگ بود چمن خشک جایش همه سنگ بــــود زمینــم کــــــه عــــطر گــــوارا از او به هــــــر دشت و صحرا بدامان کــوه هــــمـــه شــــاد دل هـــا به پیونــد مهر بـــــــه صلح وصفا از زمین تــا سپهر هـــــمه مــــردمم اهــــل یک خانه بود بـــــرایش وطــــن هـــمچو کاشانه بود ولـــــی یک زمان حـــال من زار شد هــــــمه ملتــــــم مثل مــــن خــــار شد کــــــه دشـــــمن زبیرون از مرز دور بــــــه صد هیله و مــکر با حرف زور نهـــــاد پــــای منهوس بــــــرخاک من تــــــنم ســـــوخت بـــر سینه چاک من بـه زخــــــم ز مرهم باروت گـذاشت هرآنچـــه که زشت بود برمن بی کاشت کـــــنون جایــــگاه هـــــمه مــــردمـان همـــــه روز گــــویان و جنگ اوران زغــــرب و ز آن ســــوی آبهای شور بــــــه باز ســــازی وهم دفاع و تروز شــــــهیدان و فــــرزنــد بیـــگانه گان همـــه زور گـــویــــان و جـــنگ آوران نهاد سر وخــــونش به من فدید کرد بــــنام جهانـــدار جــــان هـدید کرد زنـــاتـــــــو ایــــساف آن اژده هــــا چگویـــــم چـــــرا کــــرد جان را فدا و از رهـــــبران و ســــتم پیشه گان هـــــزار حـــــرف زیبا نطق و بــیان به آزادی و ســــاخت وسازمن اســت هنــــوز بر تنم زخـــم ان دشمن است نهالم بـــرون کـــــــرد و جایش کنون زخاش خاش تــــریاک آبـــش زخون شکست دژ فــــولادی و زور مــن گرفـــــت لشکر و فـــوج مزدور من بـــــــه نجایـــــش ملـــــت نـــا توان بــــسی کنـج هـــای کلان و نــــهان شـــــد ه غــــــارت دزد صاحب مقام گــــــرسنه اســــت ملت ندارد توان کنون اشـــــک برچشم سلطان ماست غمی بس بزرگ و نهانش خطا است خـــــدایا تــــو ایــن درد من چاره کن تنابی کـــــه بســــته تــــنم پـــاره کن کـــــه از نام ملـــــت و از پــــارلمان رسید کارد بر گوشت و بر استخوان وزیران شــــطرنج شــده کشت مات درام که دشــمن از آن کـــــشته شاد الهی دیـــــگر باز نــــه شاید که من زایــــــن درد رســـــوا بگویم سخن