شعر



	باران سفر از هجر تا هــجران، بلب افسانه ی بـاران به هر منزل همـــی گیرم سراغ خانه ی بـاران چراغ خلوت خویشم که میسوزم بــه خاموشی دلم میخانه ی درد و لبـــــم پیمانـــه ی بــــاران گهی با ابر رقصان , گـه حمیل برق بر گردن قـــدح بر سنگ کــــوبد ساقیء مستانه ی باران مـــن امشب ابــــر میبافــــم درون خـلـوت دردم غـــــم بد مســت میــــکوبد در میخانه ی باران ســــــــراپا آسمان خشم و دلــی از غصه آبستن خــدا آهسته میگرید سرش بــر شانه ی باران بیکجا باغ مــی خشکد بیکجا دشـت می سوزد مگر لب تـــــر کند با بـوسه ی دزدانه ی باران زرقص مستِ هــر قطره به بالِ ابر سرگردان هـزاران نغمه دارد مطرب جــــانانه ی باران کــــمان رنــگ میبینم بـــدوش آرش خــورشید امیـــــد فتــــح غـــــم دارد دل دیـوانه ی باران بگفتم اشک ریزم تــــــا به آرامش رسم یکدم نگنجد یک بیابان غــــم درون دانه ی باران