بهار می اید
واندم کــه لطف
ومهرطبیعت خدا شود
دســتان ناز عشـــق
عـــروسم حنا شود
آیینه را زلال وصـفا
ئیست لیک نیست
جر ئت که بر تو روکند
وخود نما شود
زآیینه هــــا گلایــــه
نـــدارم عــزیزمن
حیران بود چــه
گونه به جم آشنا شود
زا هد اگــــر بروی
تو بیند زصدق دل
در فکــــر صنع
وقدرت لطف خداشود
لا حول زهد شیخ
زایجاد حسن تـوست
ورنه بگو کــه دست
به زانو چـراشود
انـــــدر نهاد ایــــــده
وتـــزویر فلسـفه
در جوهر وجـود تـو
صلح وصفا شود
لطف طبیعت اســـت سـرا
پا وجود تو
کانجا بهــار عشق
زمهـرت به پا شود
معشوق نا زنین من
ای راحت وجـود
نوش از لبت بــه
حــرمت آب بقاشود
آری بهــــــار در
شـرف آمدآمد است
طبع (ظریف) حیف بود نارسا شود