غروب هرات
خــوشم به بزم غزل یکــدمی صـدات کنم
بدیــــن بهانه عـــزیزم شــبی نـگات کنم
بـرای نــرگس مستت کمی غــزل خـوانم
حدیــث مهـــــر بدیـــن گـونه التفـات کنم
ودســـــت خویش بدان گـــردن بلند کـــنم
شمیم زلـــف سیاهـــت رهی
نــجات کنم
لبت چـو بـــوسه نبخشد بــه عطش لبهایم
بــه عجزوناله بسی بوسه ها بـه پات کنم
حـریرحلقۀ گـــوشت که زمزم شعراست
لبان خــــویش غـزل وار این نـکات کنم
حیــــات بخش وجـــودم تـــویی امید دلم
توجان وروح منی عـــمرخود ذکات کنم
بــــه عجـــز هـــا وتمنا ترا به بـر گیرم
واشک شـوق روان درکـــف حنات کنم
بــه جوی شیرچه کارم.سیب یــــا گندم
بهشت خــویش همه بردری سرات کنم
اگر کـــه عشق گناه است من گنه کارم
رهــــــــی صواب جزاین نیست گرشمات کنم
هوای عشق عزیزی به سر زدم امروز
بدیــن وتیره خوشم یادی از هرات کنم
شهر تامپره 6/4/2007