شعر



	علم و فن آنکه رنــــج از بهر علـــم و فن کشد روغن از ســـنگ ، پنبه از آهن کشد شـــوق مــفرط گــر نــباشد سـوی علم کی رسد پای خـــرد در کــوی عــلــم دســـت همــت تـــا نگردد ســد شــکن ننـگرد انـــدیــشه ات اســــــرار تـــن ورگذشـــتی بــا هــمت از صـــدحجاب مفرد هـــر چیز بنـــگری بــی آفتــاب این جــهان را غـــصه ها و رنجهاست رو بدانش کـــن کــه دانش گنجهاست دفــــع صـــد مشــکل بدانش کـرده اند قــــوم بی دانــش ز نکبت مــــرده اند فقـــر دانـــــش راز بدبخـــتی ماسـت زندگی با فـــقر ســــرسختی ماسـت فقـــر دانـــش رنـــج و غـــم آرد پدید صـــد بلا از هـــــر قـــدم آرد پـــدید ما کـه دور از مــــر زدانش مانده ایم فــــقر و ذلت را برادر خــــــوانده ایـــم دیـــو فقر با ما ستـــم ها کــــرده است فرق مــــا فرش قدم ها کـــــرده اســـت شکوه نتوان کـــرد ز اندوه های خویش نزد دشـــت و برزن و کوه های خویش دشـــت و کـــوه از کار مــا بیتاب شـــد کشت ما ســـوخت چشمه ها بی آب شد وای که عـــمری با مصائب ســـاختیم دوســـت و دشمن را نـــــکو نشـناختیم دیگـــران از علـــم وفــــــن رفتند فراز ما هنوز مصــــروف کبر و بخل و آز از شکست یک دگـــــر داریم خویشی علم ما چیست جز نفاق و ســــرکشی بسکه ماندیــــم جابـــــجا گــــــندیده ایم یک دگر چون کـــــرمکان خائیده ایم ای پـــــــسر از جابجایـــــی ها بترس از بـــــــلای نارسایــــی هــــا بترس در میــــسر زندگـــی غــــفلت مـــکـــن تـــــرک علـــم و دانش و هــــمت مکن آرزو دارم کــــــه دانشــــــــور شـــوی نــــــور چـــشم مــــردم کشور شــــوی ای پــــسر علـــــــم و هنر خواهد وطن وســــــعت فکـــــر و نظر خواهد وطن باســـتانی مملکـــــــــت را تار نیسـت از خـــــــودش پیراهن و دستار نیست نازنیــن و دلنشــــین اســــت منظر ش قصــــــه هاســــــت در لابلای دفترش باســـــــتانی قصــــــه هـــای پرشکوه سنــــــگ باسنگ گوید آنجا کوه بکوه در چنین باغ بهـــشت و جانـــــفزای فقر از بــی دانشیست فــــــرمانروای اسماعیل پروانی