mataleb2



	شیرین زبان گشــاده جبین باش و شــــیریـــن زبان که خوش خو به هنگام پیریست جوان کسانـــیکه رنــــجور و دل مـــرده اند فـراوان غــــم بیش و کـــم خور ده اند بـبـنـد چــشــم ز دارنــده گــان فــقــیر کــــه در چنگ حـــسرت نگردی اسیر نظر کن کسی را که بی دست و پاست نه آن میر غضب را که فرمانرواست که دیـــــدم بسا میـــر غضب خانه را ز بـــــی دانشـــــی داده بــــیگانه را مـــحبت کن ای مرد به فــرزند و زن چه در مالک غربــــت چه زیبا وطن بــــخـــند تا بـــخندد نکو هــــمسـرت مــــبـادا دل آزرده هــمـــبستــــرت گهی رنــــج بیـــرون بــــه منزل مبر بدلت ارمـــــغان کــــینه در دل مــبر تبســــم نگهدار به لــب هــا ی خویش به هــمت فـــروشان غضبهای خویش کس را کــــــه در دل مــــحبت نـــبود ســــزاوار دیـــدار حـــکــــمت نـــبود محبت چو باشد چــــه اسـکندر اســت محبت تـــــوانا تـر از لـشــکر اســـت پسنـــــدیــــده نــایــــد ز آدم ســرشت هــــمی فــخر تحقیر و گفتار زشـــت بیـــا تـــــا بکاریــــــم چــو دهقان پیر دهیم کاخ دولـــــت به نــخوت پذــیر منم ای جــــهاندیده بــر گشــــته روز که بالا نشستم ز هـــــــر سیـــنه سوز چـــــو دانا ندیـــدم به پستی خـــویش پشیمانم از خــــــود پرستی خـــویش اسماعیل پروانی دنمارک