|
صلصال من
...صلصال مـن بمان در
آتــش ، ميان دود
اي پـــــيكرهمــــيشه
بلــــند نبود و بـــــود
شهمامـــــه يی
ستــــــاده كنارت هزارسال
خــــاك خــورده و
كهنه شده دير،ديروحال
شهمامه يی كـــــه هيچ
كسي جز ترا نــديد
بس قرن هــــــا که با
تو سرود و ترا شنيد
حالا مگو : كـــــه
ميروم و ميشوم تــــمام
بر پيكر فسانه
يــــــی تـــــــو ميكنم سـلام
حالا كه تن شكسته و بي
دســـت و پا ستـم
افسانه ي شكست
خـــــدا ، بـــــرمـلا ستـم
حالا كــــــه هم زبان
مـــرا كرده انــد لال
افتاده ام زكـــــــرچ
بلند تين، تين و تــا ل
حالا كـــــــــــه
آبروي مـــرا برده با د ها
خط خــــورده ام ز ذهن
طـــلايي ياد هــا
حالا كـــــــه خاك
شسته ســراپاي بسـترم
باروت ، زخم بسته به
جا، جــــاي پيكرم
تركم مكن بمان
بــــــه كنارم هزار ســال
اي پرشكسته بازمـن اي
مـــــرد بـي مثال
درچشم هــــــــــاي
آبي مـن آســمان بمان
مجنون تــــــرين واژه
ايـن داســتان بمان
تبعیدیم مــخواه
ازيـــــن خاك ازين زمين
زين يادهاي عاصي و غـم
هــاي دلنشين
دنيای بي تو حجم مقواي
كوچكی اســـت
دستان بي پناهيي
بيچاره كــــودكی است
شهمامه ام ، فتاده
بـــه دســــــتان انفجار
بـــــرباد رفته ام ز
فـــــــــرهنگ انتحار
صلصال مـــــن هميشه
بمان دركنارمن
همسنگ مــــــن ،
برابرمن ، همتبارمن
انديشه هـــاي كهنه و
بي آبروي جنـگ
فرياد مي كشد
بـــــــه گلوگاه هـرتفنگ
اين روزهــاي وحشـت
بسيار رفتنيست
انــديشه هــــــاي
كهنه پي دار رفتنيست
اين غـربت ستاره و
باران هميشه نيست
تکرارشب درپي"كوشا
ن"هميشه نيست
|