اشعار



	سپيده ي رويا تمام آيينه ها لطـــــــــــــف ديده گان ترا شکوه صبح شگفتــــــــــن در آستان ترا به چشم آبيي دريا ستاره ميـــــــــــــبارد غزل غزل گل و گل بـــوسه ي لبان ترا به فصل قحطيي پروانه هاي عاشق رود ترا سروده ام و شعــــــــــــر بازوان ترا زخط فاصله چيــــدم شبي قصيده ي مهر ز شاخه شاخه ي مه عـــطر دلستان ترا کجا بودي ؟ در آن لحـــظه هاي بــارانيم در آن سکوت غــم انگيز در زمســـتانيم که پاره هاي تنم زخـــــم زخـــم آتش بود و ناگزيري تلخي ، ســــــکوت ويــرانيم به نام کاج ،کهسار ، بـــه نام پنـجره ها ! به آفتاب که يـخ بــــرد از چــــــــراغانيم که زخمهاي بـــه تکرار درد و انــدوه ام به آســمان رسد شــــــکوه ي پــريشانيم کجا بــودي که پيوند ميـــــزدم هــرروز جوانـــه هاي گل ســـــــــــرخ آشيان ترا ز برگ برگ سپيدار و سبزه ميــچــيدم سپيــده روشني يي ناز گلـــــــستان ترا نادیه فضل