مقام زن

خـــــدای لایـزال آن ذات بیــچــون
طبیعت در سرشـــــت حکمـ قـانون

زمـیـن وآســـــمـان را داد فــر مان
کــه درخودجا دهدجان دار وبیجان

بـه مـهـر وانـجـــــــم چر خ توانگر
زگــــــــردش های پی درپی مـکرر

سپیدی وسیــاهـی را تـــــــــوان داد
به هــــرچه حکمتی را کرد ار شـاد

بدان خلقت که خـــــالق بـود در کار
به ذهنش نقش آدم شـــــد پــــــدیدار

بــــه قانون که نص در حکـم اوبود
بــرای حفظ آدم ســــــــعـی فرمــود

تحیر در خیالش جــــلوه گــــر بـود
ودر خلــــــق بشر ســــعی اثـر بود

به مـــــــــوجودات خلقت بار دیگر
زروح حـــکمتش سعــــــی مـــکرر

بدین انـــدیـشه کـز آســیـب دوران
کجاحفظش کندایــــــن جسم انسان

علــق در کنـه الطافش نـظرداشــت
به بطن نطفه این اندیشه را کاشت

بـه یــــــایـــد جــایـگاه پـاک او را
کـــــــه باسعیش دهد ادراک او را

خـــــدا با آن بــزر گــی در تـفـکـر
صدف رادیـــــدخوش پـــوشیده در

امانــــت بــــود در دستش بـهـایی
ضرورت شـــد کــه بگذارد بجایی

زمین وآســــــمان را جستجو کرد
برای حفظ آدم خــــوش وضوکرد

عطایـش کــــــرد بـر دامـان مـادر
ندید اندر جهان زان جـــاـی بهـتر

وزن زان شـد امانــــت دار پـز دان
بشـر را افـتخاری هـســـــت بر آن

 
هر آنکس منکر است ازحرمت زن
بدولـعـنـت فـر سـت از جانــــب من

ترا گــــــــر راه حق باشد سزا وار
نـصوص ضد زن از حکــــم بر دار

خـدای انــداخـت زیــــــر پـای مـادر
بهشتی گز هــــــمه چیز است بهتر

ز آیاتی که حکمش زن ستیز است
ظریـفـی را نـظرانـدردوچیـز است

نباشد ایـــــــن سخن گفتار یز دان
اگر باشــــد تـو بـر دارش زقـر آن