هدید طالب

بـــه تهدیــد گفــــت طـالبــــی بمــــن روزی

کــــه بهــــر کشتن تـــــــو دشنۀ بران دارم

تـــــو بیش ازیــن به قـهرم میاور ای ملحد

وگـــــــــرنه پنجه ودندان خون فشان دارم

بیا ســــجاده و تسبیح گــــــــیرو لحیه گذار

کـــــزین زیاده نــه تابــــی و نی توان دارم

بگفتمش بـــــه صراحــت کای ستم گر دهر

اَجل رســــیده تـرا مــــــن چنین گمان دارم

تراچه کار به ریش و عـمامه و نماز کسی

به مــــن مـگوی کــه من تیر یا کمان دارم

اگـــر به دل زانــدوه و رنج وماغمی داری

چرا زظلــــــم تـو من قلب خونچکان دارم

بـــــروز حشر تـــــرا راه ات و مرا راه ام

ترا چه کار کـــــه مــن چون یا چنان دارم

گیرم آنکه هزار بار ســــر به سـجده زنم

کشیده ریش وقــــبا، پــــارچـۀ کلان دارم

زشرم مردم و از تــرس حــضرت وجدان

بگو ؟ چگونــه چنین کذب را نـهـان دارم

نـــدارم هـــیچ هراسـی زخشم و تهـدیدت

هـــــراس مـــــادر و همشیرۀ جوان دارم

توخصم ودشمن بدخواه علم ودانش وزن

ثبوت هــــــرخط و هر صفحۀ زمان دارم

هنوز چند نشانه زچــــــوب و داغ  دُرۀ تو

به دست و گردن و پهلو و پشت ران دارم

ترورو دهشت و جنگ و جــدال و بدبختی

شعار توست و بگوئی کـــــه ارمغان دارم

نوئی نمونه ای از ترس ووحـشت ورعب

منم کـــــــه عشق وطن گفته و فـغان دارم

توئـــــی  ستمگر دیوانه خو و رهزن علم

مـــــــن آن که مسلک و راۀ دلاوران دارم

تودست پــــرورده اهریمن وفرنگ هستی

مــــن آن کـــه فخر به اجداد قهرمان دارم

عنان خـــویش ندادم چو جاهلان از دست

کنون بـــــــه عزم توانا چه همرهان دارم

متاع خــــویش برو جای دیگری بفروش

خـــــرید نیست در آنجا که من دکان دارم