بی‏ مثال

مــن بـدهـــکارم بـــه چشـمانِ تــــو از روزِ ازل

کی تـــوان پرداخت ایـــن دیــنِ تـرا با یک غزل

هندِ چشمانِ تــــــو صد «بیدل» اگـر هــم پَروَرَد

می‏شوند عاجــز به وصـف ‏ات، نازنینِ بی ‏مثل!

مــــانــــده‏ ام بارِ دگر درمـــانده از تشبیه ‏ی تــو

چـــی نویسم تا شــوی با این غزل ضرب ‏المثل؟

حافظ و سعدی نییم تا من به وصف ‏ات، نازنین!

صورت ‏ات را گُل بگویم، تازه‏ گی ‏ات را حمل

خــــال زیبایی کـــه بـــر رخسارِ تو اُفتاده است

کــی دهم آنرا چو حافظ با «دو ملکَت» در بدل

شاعـــــر عصرم ، تـــرا... چیز دگر باید کـشم

لعنتم کــــن گر لب‏ ات را قنـــــد گویم یا عـسل

تو نه مانند کسی و کس نمـــــی‏ ماند بــــــه تـو

لاشریکت خلـــــــــــق کرده خالـق من در ازل

سلیمان دیدار شفیعی

کابل، افغانستان