عزیزه عنا یت

نا بــرابـــری هــا

این چه وضعیست که هر شام و سحر می بینم

یکی را شاد و د  یگر دید ه ی تـر  مـی  بیـنم

یکی از فقر بود فاقــه و رنجــــــور و مــلو ل

وآن دیگر را بکـفش کیسـه ی زر  می بــــینم

آی و بنگر تـــو بـه بازار  غــــریــبان د یـــار

که چه افسرده به هر راه و گـــذر  می بـــینــم

برسری سفره ی مسکین نبــود طعــمه ء شــام

بر سری خــوان غنی شیر و شکــر می بیـــنم

آن یکی غمــزده  در کلبه ء تاریک و خمــوش

وآن دگـر را سر حال و بــه چکـــر می بـــینـم

ای ( عزیزه ) نشوی فـــارغ از انـدوه غر یـب

زانکه هـــر دم, بد تـــر از روز د گـر می بینم