راحله ـ یار

عـابـرِ آواره

خونِ داغِ عشقِ در رگ های من جاریست باز

لــب  فـروبستن، سکـوتِ  تلخِ، اجباریست باز

چـشـم هـایـم از دلِ  پـایـیـز بـارانی تــر اســت

عـابـرِ  آواره ی  شـــعــرم  پـیِ زاریـسـت بـاز

اتـفـاقـی از کــنـاری جـنگلی  رد  مــی شـــدم

باد را دیـدم که  ســرگـرمِ ستــمگاریـسـت باز

چـنـد روزی مــــی شـود  سودایی  سودای ام

در دلِ شـــــب های من غوغایِ بیداریست باز

سـرکشی دارد زبانِ شـعــرِِ  بی پـروای مـن

دسـت های بـسته ام  دســـتانِ دلداریسـت باز

بـر سرم  بارانِ  پـایـیـزی  قـیـامت  می کـنـد

ابـرعـاشـق پیشه  در حـالِ غـزلـباریست باز

اکتوبر ۲۰۰۹