تبه کاران

وقتی خورشید از لای شیشه ای

شکسته پنجره بدرون قلبم میتابد

رخشنده و تابناک

میابم جسم نا توانم را در مجمر آ فتا ب

چون دود سپید و سبک با ل

بر هوا شوم در حا ل پرواز

بر فراز جا یګاه روشنایی جهانتا ب

پندارم که در جای دیګر ام

به فاصله های دور

از جایګاه آ د میان پُرغرور

که بشکل نا مریی بجان یکدیګراند

خواب و خورش و آ سایش بر خویشتن خواهند

و دیګران را در عذوب ګذارند

در راه عشرت و ګامګاری به پیش اند

از بساط دوران ، زمان همی نالند

جامه سپیدانی که پا ک طینتی را جلوه دهند

 خود در حریر و حُله لولند

عفت را در رسوایی و

رهایی را در ا سارت روا دارند

و خاک را سرمه ای چشم مردم سازند

در سرشت و اندیشه و خرد شان

آ تش کین و نفرت جوشد

و کردار شان شعله ور

از عشق دروغین بود

دوای تلخ را با رو پوش پوشانند

تا تلخی اش ‌ظاهر نګردد

لجاجت و تبه کاری از خصلت

این جفا پیشه ګان ا ست

همه ای این دودمان را دوام خود

و نصیب خویش دانند

با هر نګاه و هر دیدار سر شار از خشونت

بر یکدیګر نګرند

کجا شد سمند همدلی و دوستی

کجا شد آ ن سخاوت و پا کدامنی

همه جا رنګ است و رنګین کمان تخیلی

در دومان جها لت همه سیه ګشتند

بینوایان از ماتم دوران خسته ګشتند

نا کامی و نامرادی در رګ ، رګ

خسته دلان آ تش خشم بر افروخته

آ ه و ناله ای درویشان هاله کشد و

بر خرمن ناکسان آ تش افروزد

‌‌‌وقتی خورشید از لای شیشه ای

شکسته پنجره بدرون قلبم میتابد

با خود می اندیشم

در سر زمین بد بختی ها

آ یا از زن زنګی وتار

سپید دامن خوشبختی بدر خواهد آ مد ؟

روزنه ای برای امید فردا ها

ما که نهال ګُل در شوره زار نه نشانده ایم

که نا شګفته ګُل نقاب پژمرده ګی کشد

در قمار زنده ګی بباختیم حیا ت خویش

بجای آ ب و دانه بدادیم ممات خویش

جان سپردن در راه حق آ سان بود

ګر فتادن به پای دونان دشوار

بی فروغ شمع زیستن توان کرد

در چهل چراغ نا کسان بودن نتوان کرد

صبورم و از غم روزګار ریشه دارم

پایداری در این خراب آ باد بیهوده دارم

نیم صوفی ریا کار که ترسم ازعقوبت دار

خرقه ای فقرا به تن و ګفتار از رحلت دارم

وقتی خورشید از لای شیشه ای

شکسته پنجره بدرون قلبم میتابد

رخشنده و تا بناک

میابم جسم نا توانم را در مجمر آ فتاب

چون دود سپید و سبک با ل

بلقیس (مل)  ۱۴-۱-۲۰۰۹