شعر



	اگربه خانهءمن ميروی اگـــر بــــه خانهء مـــن ميروی بـهار بياور ســبد سبـــد گل نـــارنج از آن ديـــار بيـاور هزارکوچه لبالب ز خوشه خوشهء خورشيد هـــزار باغ پـــــر از ســـــايهء چــنار بياور چــــــمن چمن پر از آواز سبز ســبز قناری و بــــرکه بــــرکه نســــيمم ز رودبار بياور دريـــــــچه ها پر از آن آبی مشبک من کن ستــــــاره هـــــای فــــروزنده بيشمار بياور هـــــــوای تازه و نمناک دره دره وحشی سکــــوت سنگی و معصوم کوهسار بياور چـــــــــو آفتاب نشيند به شانه هـای هريوا از آن غـــــــروب بهــ شبهای انتظار بياور شبـــــی بــــدزد شــــميم تــمــام تاکبنان را گل بهـــــار ز دامـــــان گل بهـــار بــياور طنين شـــــکوه خـــــيل کــبوتران خدا را ز پشـــــت گنبد مـــــولا عـلی نثار بـــياور سلام مــــن برسان بر اسير درهء يمــگان ز شــــهر زلزله هـــــا، لـعل آبــدار بياور چهار خمکده از باده هــای تلخ نرون را دو مهــــــر ماه انـــــارم ز قندهــار بياور عبيروعنبروعــودوسپند و مشک و قناويز گلاب و صندل و ريحان جـويبار بياور ز کوچه باغ پر از ياد خـاطرات قـديمی شــــبانه بگذر و يکدسته بـوی يار بياور * * * * * چــه ياوه بافته ام من چه انتظار غريبی بــــــــرای من خبر شهر سوگوار بياور زکوی وبرزن من مشت مشت خاک پرازخون به فصل غــربت من طور يادگار بياور لطیف ناظمی