Monthly Archives: سنبله ۱۳۹۷

بند امیر بامیان

دوستان عالیقدر

 ‎اینک غرض مزید معلومات شما عزیزان نکته چندى در رابط به بند امیر بامیان

 پیشکش میدارم. امید طرف تفوق تان قرار گیرد.(جوهر) ‎منجمله جا های دیدنی ولایت بامیان، یکی هم بندامیر است ‎. ﺑﻨﺪ ﺍﻣﻴﺮ ﺩﺭ ۷۵ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﺷﻤﺎﻝ ﻏﺮﺏ ﻭﻻﻳﺖ ﺑﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ۳۴ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻱ ﻭ ﻟﺴﻮﺍﻟﻲ ﻳﻜﺎﻭﻟﻨﮓ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ و۷۵۰۰۰ ﻫﻜﺘﺎﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ارتفاع ان ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻳﺎ ۲۹۰۹ ﻣﺘﺮ ﺍﺳﺖ ‎.ﺩﺭ مرکز ﺑﻨﺪ ﺍﻣﻴﺮ ﺷﺶ (دریاچه های طبیعی) ﻛﻮﭼﻚ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﻱ : ﺑﻨﺪ ﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭ، ﺑﻨﺪ ﭘﻮﺩﻳﻨﻪ، ﺑﻨﺪ ﭘﻨﻴﺮ،بند هیبت ، بند قنبر و بند غلامان. ‎در قسمت مرکزىﺑﻨﺪ ﻳﻚ ﺑﻨﺎﻱ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻗﺪاﻣﺖ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻣﻲ ﺭﺳﺪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﻪ ‏« ﻣﺰﺍﺭ ﺑﻨﺪ ﺍﻣﻴﺮ‏» ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ،که ‎ ﺩﺭﻛﻨﺎﺭ بقعه ﻣﺬﻛﻮﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯﺑﺰﺭﮔاﻥ محل قرار دارد. ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮمی،ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﻣﻘﺪس ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻭ به عنوﺍﻥ ﻗﺪﻣﮕﺎﻩ امام ﻋﻠﻲ ‏(ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ‏) میدانند وﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺒﺮﻙ ﺑﺮمی دارند. ‎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﻣﯿﺎﻧﯽ ﻫﺎ، ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ ‏( ع ‏) ﺧﻠﯿﻔﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺪﻋﯽ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ‏( ع ‏) ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺮﺑﺮ، ﮐﺸﺘﻦ ﺍﮊﺩﻫﺎﻱ ﺑﺎﻣﯿﺎﻥ ﻭ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺪ، ﺩﺭﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪﺀ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻣﻜﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﮑﺮﺍﻧﻪ ﺍﺩﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﯼ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻋﺪﻩﺀ ﺍﺯ ﻣﺮﺩم ‎ﮔﺬﺭﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﻭ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮﺵ یعنى‏« ذوالفقار ‏» ﮐﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﻧﯿﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﯼ آب را سد کرده است، ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﻣﯽ ﺑﺎﻣﯿﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﻨﺪ ﺍﻣﯿﺮ، ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺍﻣﺮﺍﺽ ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﺮﺩﯼ ﻫﻮﺍ، ﺧﻮﺩ ﯾﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺳﺮﺩ ﺁﻥ ﺷﺴﺖ ﻭﺷﻮ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ. ﺩﺭﭘﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺭب ﻭﺭﻭﺩﻱ قدمگاه (زیارتگاه)که به صورت اتاقی دیده میشود، تعداد زیادی ﻗﻔﻞ ﺁﻭﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ است. ﺍﯾﻦ ﻗﻔﻞ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎق ها مىﺁﻭﯾﺰﻧﺪ ﺗﺎﺣﺎﺟﺎﺕ شان براورده شود

افغانستان به شخصیت های روشنگر ضرورت دارد

افغانستان از جمله معدود ممالکی است که دچار بحران‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بوده و خشونت‌ها و ناامنی‌ها با وجود سقوط طالبان و تشکیل دولت جدید افغانستان ادامه دارد. اینکه چه عوامل و نیروهایی باعث استمرار این اغتشاشات سیاسی، ناامنی‌ها، بی‌ثباتی و افراط‌گرایی و تروریسم در افغانستان می ‌گردد مربوط به نکات موهوم سیاسی، قومی و مذهبی ای کشور میباشد. وجود نیروها و بازیگران متعدد و گاه هم متعارض، رقابت اجنبیان در افغانستان، قوم ‌گرایی و گرایش‌های سیاسی، فقدان قانونمندی و قانون ‌مداری حاکم، ضعف قدرت مرکزی برسر اقتدار و امثالهم  بخشی عمدۀ این پیچیدگی ها و مسائل افغانستان را تشکیل می‌ دهد. به جرات میتوانیم بگوئیم که افغانستان طی چهار دهه اخیر، همواره صحنه منازعه، رقابت و ستیزه ‌های بازیگران و متجاوزین منطقوی و فرامنطقوی بوده‌ است و عوامل مختلف سیاسی، فرهنگی، مذهبی، حزبی، قومی، نژادی، اقتصادی و اجتماعی فرصت‌های لازم را برای ایجاد امنیت و ثبات ملی فراهم نساخته و به همین دلیل  است که منازعات و کشمکش‌ها در افغانستان هم چنین بی‌اعتناست.

یکی از عوامل عمده و بنیادی عقبمانی درین کشور خشونت‌هایی است که در سراسر افغانستان خاصتاً به زنان روا داشته می‌ شود، تجاوز جنسی و آزارهای روی جاده ها و خیابان ها و انواع مختلف خشونت که ریشۀ اصلی آنرا جهل و کمسوادی زنان و به طور اخص مردان تشکیل میدهد.

گرچه نهادهای مدنی و حقوق بشری در افغانستان طی چند سال گذشته کار های عمده ای  را در عرصۀ برابری جنسیتی انجام داده‌اند، مثل برگزاری مواضع آموزشی و روشنگری برای زنان. مگر از آن‌ جایی که نقض حقوق زنان عمدتاً توسط مردان جامعه صورت می‌گیرد، لازم است تان علاوه بر زنان بر مردان جامعه هم امکانات آموزش سواد و روشنگری در ارتباط با حقوق زن در خانواده و جامعه فراهم گردد. بدون شک اگر  وضعیت همین ‌طور که جریان دارد به پیش برود و قوانین موضوعه آزادی‌ های نسبی را به زنان خلق کند و سنت زن ‌ستیزانه و مردسالارانه به قوت و شدت در تفکرات ما جاری نگهداشته شود، ما همه‌ روزه شاهد کشتن ها، به تنور انداختن ها، بریدن گوش ها و بینی های زنان و محاکمه‌ های صحرایی مردان… خواهیم بود. در ادامه چنین وضعیت توهم‌آلود و وحشت‌ناک حتی زنان آزاد و تحصیل ‌کرده و مدنی هم زمانی خواهد رسید که این فجایع را تجربه نمایند. مگر این‌ که توأم با تصویب قوانین برای عملی شدن  قوانین، برنامه وجود داشته باشد. عرف جای خود را به قانون بدهد. حقوق و آزادی زنان تنها در گفتار و رفتار نه بلکه در افکار و اذهان زنان و مردان جامعه اتفاق بیافتد. زنان، آگاهانه از آزادی‌های شان مستفید شوند و مردان هم به آن‌ها آگاهانه حق قایل شوند، زنان را شخصیت مستقل حقوقی بپندارند و هویت زن در ادامه هیچ مردی تعریف نکنند

به هر حال در همچو حالت و اوضاع سیاسی و اجتماعی، افغانستان به مردان و زنان دانا، فعال، روشن و روشنگر ضرورت دارد تا همچو اشخاص با نظرات نیک و روشنگرانۀ شان بتوانند عرف و عادات حاکم بر جامعۀ فعلی را متأثر ساخته برای بهبود وضع زنان در کابل و سائر ولایات افغانستان حتی در قانون اساسی افغانستان اثر گذار باشند. بر مبنای همین مرام و مقصد خانم زرغونه ولی شاعر، نویسنده، فعال سیاسی و مدافع حقوق زن در برون مرز افغانستان، مسؤول شورای مهاجرین افغان ها در بریمن جرمنی، یکی از گردانندگان برنامۀ اروپائی تلویزیون «دریچۀ بهار» و بالاخره مسؤول وبسایت مروارید سبز با تقبل تمام خطرات بی امنیتی و مشکلات اقتصادی مصمم شده تا برای دفاع از حقوق حقه و بشری زنان افغان خودش را منحیث نمایندۀ مردمش در کابل در جمع وکلای پارلمان کاندید انتخابات پارلمان کند و ازین طریق بتواند به وطن و مردمش مصدر خدماتی گردد.  حمایت ازین خانم با همت و پر کار که زندگی پر از عیش و رفاه خودش را با فرزندان دلبند و خانواده و دوست و اقاربش در یک کشور مرفه اروپائی رها کرده برای التیام درد خواهران هموطنش همه عیش و آرامش را قربان نموده و به خدمت میپردازد، وظیفۀ هر هموطن مردم دوست ما میباشد. موفقیت و سرفرازی این خواهر مارا درراه که به پیش گرفته است آرزو میکنیم. و از شما خواهران و برادران هموطن و دلسوز و مردم دوست صمیمانه تقاضاء مینمائیم تا با حمایت و پشتیبانی تان از چنین شخصیت های روشنگر که هدف شان صرف خدمت به وطن و هموطنان شان میباشد آنها را روحیه داده و به طریق غیر مستقیم به افغانستان و زنان افغان خدمت صادقانۀ را انجام دهید.

با حرمت

صالحه واهب واصل

تاریخ سخن میگوید

خیرمحمد جوهر

دوستان  و عزیزان، شما خود میدانیدکه در تاریخ افغانستان با وجود مشکلات و محدودیت‌های سنتی که براى زنان وجود  داشت، بانوانی هم  موجود که با پذیرفتن خطرهای فراوان، توانستند در دوره‌های مختلف تاریخ کشور  برای اولین بار در پست‌های عالی دولتی و غیر دولتی کار کنند و خوب بدرخشند.

  اینک تعداد(۱۰) نفر  از بانوانیکه براى اولین بار در وطن به اشتغال شان موافق نائل آمده اند خدمت شما بمعرفى میگیریم، امید که بریتان خالى از دلچسپى نباشد

 (جوهر) المان۱۵٫۸٫۲۰۱۸

نخستین وزیر زن

—————————

خانم کبرا نورزی متولد سال ۱۹۳۲ در کابل، نخستین وزیر زن در افغانستان بود. کبرا از لیسه ملالی فارغ شده. او برعلاوه تکمیل آموزش‌های عالی در رشته ساینس در کابل، در فرانسه مقاطع تحصیلی دیگر اش را دنبال کرده است. خانم کبرا به عنوان وزیر صحت افغانستان کار کرده است. کبرا نورزی نخستین زن افغان است که عضو کابینه محمد هاشم خان میوند وال صدر اعظم وقت افغانستان بوده

است.

نخستین گوینده زن

———————-

لطیفه  کبیر سراج نخستین بانوی افغان است که برای نخستین بار صدایش از رادیو افغانستان به عنوان گوینده خبر پخش شد. بانو سراج دختر سردار عنایت الله خان فرزند ارشد حبیب الله خان می‌باشد. خانم سراج تا سال ۱۳۵۸ در افغانستان به عنوان گوینده خبر کار کرد و سپس به امریکا پناهنده شد. او در امریکا نیز به عنوان گوینده در بخش فارسی رادیو صدای امریکا برای ده سال کار کرده است.

نخستین خبرنگار زن

————————

‏‎اسما رسمیه طرزیی نخستین زن خبرنگار در افغانستان است . تحصیلات خود را در خارج از افغانستان به اتمام رسانیده بود. خانم طرزی به حیث مدیر مسیول نخستین نشریه زنان افغانستان در ۱۹۲۱ بنام ارشاد نسوان اقدام کرد.

نخستین والی زن

—————————

خانم حببیه سرابی نخستین والی زن در افغانستان است. خانم سرابی از چهره‌های سیاسی جدی کنونی افغانستان و از ولایت غزنی است. حبیبه سرابی از دانشگاه علوم طبی کابل فارغ شده و چند سال در این دانشگاه به عنوان استاد نیز کار کرده است. خانم حبیبه سرابی در سال ۱۳۸۴ از سوی رییس جمهور کرزی، به عنوان والی بامیان انتصاب شد. او اکنون معاون شورای عالی صلح افغانستان و از مشاوران دکتر عبدالله

عبدالله رییس اجرایی می‌باشد.

نخستین شهردار زن

——————————

خانم عذرا جعفری، نخستین بانوی افغان است که به عنوان شهردار یکی از ولایت‌های افغانستان کار کرده است.  خانم جعفری تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته قابلگی تا سطح لیسانس ادامه داده و در سال ۲۰۰۸ توسط حامد کرزی رییس جمهور پیشین به

عنوان شهردار ولایت دایکندی انتخاب گردید.

‏‎نخستین رییس دادستانی زن

—————————————-

‏‎خانم ماریا بشیر مکتب را در لیسه عایشه.       

‏‎ درانی خوانده و در سال ۱۹۹۱ از رشته قضا و سارنوالی دانشکده حقوق دانشگاه کابل فارغ شده است. خانم ماریا بشیر نخسیتن رییس دادستانی زن در افغانستان بود. او  به عنوان عضو مسلکی سارنوالی تحقیق جرایم برای مدت سه سال دردادستانی کل کار کرده است و سپس به ولایت هرات وظیفه گرفت تا این که در

‏‎سال ۲۰۰۶ به عنوان رییس دادستان

‏‎ استیناف ولایت هرات شروع به کار کرد. انتخاب او در این پست، امیدواری‌های زیادی را برای زنان در افغانستان به وجود آورد.

نخستین خلبان زن

———————————

نیلوفر رحمانی متولد سال ۱۳۷۰ خورشیدی در افغانستان است. او با جسارت و تیزهوشی که دارد توانست در سال ۲۰۱۰ وارد دوره آموزش خلبانی نیروهای هوایی افغانستان شود. خانم رحمانی در سال ۲۰۱۲ با درجه افسری از دانشگاه در آمریکا فارغ شد. او زیباترین خلبان زن جهان شناخته شده و برنده جایزه زن شجاع از وزارت امور خارجه امریکا نیز شده است. خانم رحمانی اکنون در بخش نیروی هوایی ارتش کار می‌کند.

نخستین بانوى شایسته

—————————

روبیکا صدیقی نخستین بانوی شایسته در افغانستان است . او در سال ۲۰۰۱ با شرکت در فستیوال کشورهای آسیای در شهر «مسکو» به عنوان مقبول‌ترین دختر آسیایی در بین ۱۰ کشور آسیایی و ۱۷ فرد شرکت کننده انتخاب شد و در جایگاه اول قرار گرفت .

نخستین تاکسی ران زن

————

سارا بهایی نخستین بانوی است که در افغانستان به عنوان راننده تاکسی کار می‌کند. او چهل سال عمر دارد و در کنار استادی در مکتب، روزانه چندین ساعت در شهر مزارشریف تاکسی رانی می‌کند. سارا نخستین بانوی است که در سخت ترین شرایط در افغانستان بزرگ‌ترین ریسک را قبول کرده و مانند صدها مرد که شغل تاکسی رانی دارد اقدام به این  کار نموده است.

نخستین  بانوی مدال آور

———————————

سمیه غلامی نخستین بانوی مدال آور در افغانستان است . بانو غلامی عضو تیم ملی تکواندوی افغانستان توانست که در مسابقات جنوب آسیا مدال طلا را کسب کند. این بانوی تکواندو کار  اولین بانوی است که از مسابقات بیرون مرزی در رشته ورزشی تکواندو برای کشور مان مدال طلا گرفته است.