11182122_1413349398985349_6309155867551573402_n

موسم گل

Facebookgoogle_plusFacebookgoogle_plus

نثار علیمی

موسم گل
جـشـن بهــارسـنـت اجـداد ماست
واصف این خــطه ی آزاد مـاست

حاکـی شـــــادان نـــــــژاد آرین 
شمه ی از گویش اسـنـــاد ماست
راوی فــرهــنــگ اصیلِ کهـــن
رشته ی از آیـه ی میــلاد ماست
عـید نریمان و کــی و جــم بــود
هدیه ی گردان و یل و راد ماست
رســم ز زردشت و هخامنشیــان 
مظهـــرپیشینـه و پیشــــداد ماست
صفـحـــــه ی اززنده گیی تازه را
موسم گــل بـاز دهــد یــاد ماست
شوکـت زیبــائی کــابـل زمیـــــن
دامن کــوهـی عــلی آبــاد مـاست
فــرحت شــاد آور نــو روزســال
نعـره گرِ وحـدت و فریاد مـاست
تاجک و پشتون و بلوچ و هـزار
ازبِک ترک موجب ایجـاد مـاست
پیک بهـــار درس بهــــم زیستن 
توصیه ی خـبره و اســتاد ماست
تازه شود یاری وهـــــم کشوری
سست نبین سنگ به بنیاد ماست
حــــرف نثـــار نیزبــود اتفــــــاق
درس شــریفانه  به اولاد مــاست

 

بهاریکه به سر زمین خون وآتش میاید
بهار
شوکت و شأن زمین آید بهـــار
گل بکارد گل ببارد هـــــــر کنار
آسمان خورشیـــــد رخشان آورد
باغ و بستان را دهد نقش ونگار
غنچـــــۀ گل ازنوازش بشـگـفد
بیشه و دامان پلــــــوان سبزه زار
نوحه هـــــایی دلنوازِعندلـــــیب
زیب گلـــزارودرخت وشاخســـار
سبحه گوید بلبلِ شــــیرین سخن
از دلِ ما شاد خـــواند این شـعار
خوش بیا ای سال نو مهـمان ما
در زمینی میهنـــم بهــــــتر زپار
رنج دیده سال هـا این مــرزوبوم
ازعطش نالیده نهــــروجویبــــــار
گلشـن ازآسیب طالـب لطمــــه دید
جای سرونســــــترن روئیـده خار
نغمۀ مرغِ چمـــــن خامــوش بود
لانه اش تاریک چون شبهای تار
سوخته درشعــله بیداد وخــصـــم
بس چشـیـــده تلخـــی بد روزگــار
ازقــدومـــــت خـــرمــی یابد چمن
شـــــــورخــیزد از سرودِ آبشــار
جنـــده بالا فـــرحتِ نو روز سـال
 زیارت مولا علی شهــــــرِ مـــزار

این سروده که بازهم به پیشواز نوروز است برای خوانش دوستان فضای مجازی شریک مینمایم

حلال و حرام
سفـرۀ هفت سین مهیا ساغـر از هفـــت میوه نوش
زوزۀ کــــوثر مـلا را با خــــرد کـــن پشت گوش
سالهـــــا شد برگـــــزاز این جشن نو روزِ کهـــــن 
یــــاد گـــــاری از نیـــــائی آریـــــا باشــــــد انوش 
جنس اندوه آفــــــــرین دارند به فــــــــرحت دشمنی 
کشوری ما را غـمـستـــــان ساختند پیــداست روش 
میــــــزنند از پشت منبر جاهــــــلانه بس نهیــــــق 
برحـــرامی انتحــــــار این فتنه گان اند پرده پوش
از خبــــاثت جامــــه و خــوراک شان  آلــوده است 
چرک دستـــــار داشت یک چرکین چادر هم بدوش 
پر نمــــودند از حـــرامی در دوکانِ دین خـــــویش 
دیوبنــــــدی میکنـــــد گنـــــدیده باور را فــــــروش
چیغ شان بود از دل محــــراب می گفتنــــــد جفنگ
 می شنیـــــدند مــــردمی آرام ما ساکـــــت خمـــوش 
جشـــن نوروزی ندارد هیـــــــچ با دین اختـــــــلاف 
می پرستـــــم آن خــدای خویش را با عـقل و هـوش 
از حــــــلالی و حــــــرام انسان کشان اند بی خبـــر 
 تنــــد گفتـــــــم راست باشد این دلـــــــم آمد بجــوش

بی ثباتی 
پیامِ بهار آتش و دود و خون 
شد از ارگ کاذب به کشتن برون
همه قاتلان طالب و داعشی 
حمایت گرِ وحشیان یک ستون 
به محتاج و بیمار رحمی نشد
 مروت کشان اند و نسلِ جنون 
دیارم ببین  ماتم ستان شده 
به دستور بیگانه بی چند و چون
شدند خارج از مرز انسانیت 
 حکومت گران اند جاسوس دون 
خموشی و ساکت نشستن بس است
چرا سر میانِ دو زانو درون
 ز دولت مبر راحتی انتظار 
شود بی ثباتی ازینهم  فزون

About VIP

x

Check Also

download

یادداشت هفته

۲/۹/۲۰۱۷_ ۹/۹/۲۰۱۷ محمد الله وطندوست یکم : پنج کشور بزرگ صنعتی ،کشور هائیکه جدیدا در ...