ناجیه کریم

Facebookgoogle_plusFacebookgoogle_plus

 

ناجیه کریم

ناجیه کریم فرزند محمد کریم خان کابلی در سال ۱۹۵۴ میلادی درشهر کابل تولد شد. پس از دوره تعلیم در لیسه زرغونه ، در سال ۱۹۷۷ با گرفتن بورس تحصیلی عازم امریکا شد. لیسانس و فوق لیانس را در رشتهً علوم تغذیه در امراض از دانشگاه ایالت اوهایو بدست آورده و در همین رشته مشغول کار و تدریس میباشد.

از سن کودکی به شعر علاقه داشته و علم عروض و بیان را نزد پدرش که خود شاعر مشهور کشور ماست آموخته است. وی میگوید :

هنوز کودک نادان این دبستانم

گل فتاده زچـشم بهار و بستانم

مجموعهً اشعارش بنام ( نوای بینوایان ) در سال ۲۰۰۲ میلادی در کلیفورنیا بچاپ رسیده است.

ای دیده صبرکن که شکیبا گریستم

ازجـــــــــور روزگار چه شبها گریستم

بررفتگان خویش چو دریا گـــــــریستم

اشکم نشست چــــــــهرهً گل را ببوستان

با خون دل چو لاله بصـــــحرا گریستم

شورت زسرنرفت چه شیرین فسانه یی

چون کوهکن واله و شیــــــــدا گریستم

سیل سرشــک قصر دلم را خراب کرد

براشک چشــــــــــــم مادر دنیا گریستم

درپیچ و تاب چرخ چواشکم گره گرفت

پنهان زچشـــــــــــــم مردم دانا گریستم

بریاد رفتـــگان و عزیزان خاک خویش

پنهان و آشــــــــــــکار و هویدا گریستم

مادر بمرد و کـــودک او تشنه لب بماند

برکـــــــــــودکان بیسر و بی پا گریستم

برروضهً مــــبــــــارک شــــــاه ولایتش

چــــــون کهکـــــشان تا به ثریا گریستم

ویرانه گشـــــــــت کشور زیبای باستان

برحال گبــــــر و مومن و ترسا گریستم

دســــت ستـــــم معــــبد بودا خراب کرد

برپیـــــروان هنــــدو و بــــــودا گریستم

نی جم بجــای ماند ، نه اسکندر و درش

برتاج و تخت خســــــرو و دارا گریستم

بس خاک کــــــرد مادر گردون بدامنش

برخاک کـــــــاسهً سر کـــــسرا گریستم

بنیاد ظلم ” مــــرکز گیتی ” خراب کرد

برکشـــــــــــتگان ” تاور دنیا ” گریستم

پروانه سوخت از پی سوز و گداز شمع

بیکس منــــــــــم که یکه و تنها گریستم

برگــــوش غیر گریه و سوزم اثر نکرد

از ســــوز اشک خویش سراپا گریستم

سجده کنان روان بدرکــــعــــبه و حرم

دربــــــــــارگـــــــاه ایزد یکتا گریستم

اشکـــم دگر کجا که ریزم بپای دوست

بربخت شور شاعر فردا گــــــــریستم

 

خواب غفلت

اندرین ظلمت شب

همه مبهوت و خموش

اندک اندک ذرهً نور زمهتاب

 نمایان گردید

همه در خواب عمیق

پاسی از شب چو گذشت

ناگهان از پس کوههای بلند

شفق سرخ نمایان گردید

نور مهتاب پریشان گردید

نالهً نای شبانی زرهً دور

طنین انداز است

نه سکوتی ماند

مرغکان سحری نغمه سرایند

وگشایند پرها

همه از خواب برآیند و پی کار روند

لیک بینی جمعی

همچنان مانده بخواب غفلت

حیف هنگام سحر

 

نغمهً جادویی

ای دلـــــبر ترســـــــایی آشـــــوب دل مایی

با این هــــــــمه زیبایی یارب چه دل آرایی

در دیر مغـــــــــان دیدم شور تو بسر دارند

هنـــــدوبچـــــــــــــهً بودا زردشت اوستایی

دی در صف مهرورویان نام تو همی بردند

با نغـــــمــــــهً جــــــادویی آهنگ کنیسایی

در میکده میبینم از شـــــــوق تو سرمستند

هم رند خـــــــراباتی هم زاهد ســــــودایی

با این دل شیــــــدایی بی صبر و شکیبایی

مگـــــــــــــذار بمیرم من در گوشهً تنهایی

 

آشنا

ترسم چــــو خویش واله و شیدا کنم ترا

مجـــــنون بکوه و دامن صحرا کنم ترا

چــــــشمـــــم نگشت آیینه دار جمال تو

با سیل اشــــــــک خویش تماشا کنم ترا

خــــــواهم شبی به بستر گلها گذر کنی

تا آَشـــــــنا بعالـــــــم رویا کـــــــنم ترا

پنهان زدیده ام چـو شوی ماه شب فروز

با مهر حسن خـــــــویش هویدا کنم ترا

ای یـــــــــوسف عزیز ببازار گلرخان

خواهـــــــم هزار مرتبه رسوا کنم ترا

ای کاش سبزه بردمد از خاک تیره ام

تازیب و زینـــــت قـــد و بالا کنم ترا

زیبا شود زگلشـــــــن رویت ترانه ام

رویای شعر شاعر تنـــــــــها کنم ترا

 

 

About VIP

x

Check Also

18261673_619106328294311_1434754186_o

انسانیت؛ بزرگترین شعار وی

رسانه ها در دنیای امروز جایگاه قابل توجهی در همه عرصه ها پیدا کرده اند  ...